Allahım...
Ben bu dünyaya,
Hiç kimseyi kırmadan geçmek istedim.
Ama fark etmeden,
Kırdığım kalpler oldu.
Affet...
Bana verilen nimetleri sayamadım bazen,
Olmayanın peşinden koştum.
Oysa bir nefes bile,
Senden emanetmiş...
Affet...
Annemin duasını
Her zaman hakkıyla anlayamadım.
Babamın sessizliğinde
Saklı sevgiyi geç fark ettim.
Affet...
Bir yetimin gözyaşını silemediysem,
Bir garibin yükünü hafifletemediysem,
Boş geçen günlerimi
Rahmetinle doldur.
Rabbim...
Bir gün adım unutulacak.
Sesim susacak.
Kapım çalınmayacak.
Fotoğraflarım sararacak.
Ama olur da
Bir gece vakti,
Hiç tanımadığım bir kul,
Benim için...
"Allah rahmet eylesin..."derse,
İşte o dua,
Ömrümün en güzel mirası olsun.
Ve son nefesimde...
Dilimde korku değil,"Sen varsın..." cümlesi kalsın.
Kabir kapısı açıldığında,
Amellerim değil,
Merhametin karşılasın beni.
Çünkü biliyorum Rabbim...
Ben cenneti hak edecek kadar iyi değilim.
Ama
Senin rahmetinden vazgeçecek kadar da umutsuz değilim.
Âmin.
Erdoğan ÇamKayıt Tarihi : 28.07.2026 22:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!