Yaşarken Ölmek Var Şiiri - Erdoğan Çam

İçimde bin defa öldüm sessiz,
Nasıl bir yangın bıraktın içime?
Bir damla yaş bile akmadan böyle,
Ömür mü dayanır bu hasretime?

Vazgeç bu sevdadan ey garip gönlüm,
Sonunda yalnızlık bekliyor seni.
Böyle yaşamak mı yaşamak dersin,
Her nefes biraz daha eksiltiyor beni.

Ne dizeler yetiyor seni yazmaya,
Ne de ömür yetiyor seni unutmaya.
Bir kez daha gelsen değişir dünyam,
Sensiz geçen yıllar sayılmaz yaşanmaya.

Bir sabah "biz" diye uyanabilseydik,
Aynı gökyüzünde yaşlanabilseydik.
Sevmenin ne demek olduğunu belki,
Gözlerime bakıp anlayabilseydin.

Vazgeç bu sevdadan ey garip gönlüm,
Sonunda kırılmış hayaller var.
Bazen ölmek değil en ağır acı,
Yaşarken yavaşça tükenmek var...
Tükenmek var...
yaşarken ölmek var...