Denimiz yok, unumuz yok, Ana beni eversene.
Köyümüz var, yolumuz yok, Ana beni eversene.
Eller gitti gökte aya, Bizler kaldık yine yaya,
Tam giderken Almanya ‘ya, Ana beni eversene.
Eskiden seninle gezdiğim yerler
Yıkılıp mahvolmuş, kavrulup solmuş.
Üstünden koşarak geçtiğin köprü
Gözümden boşanan yaşlarla dolmuş.
Nerde hayalini aksettiren su?
Bugün yine eskimiş buldum kendimi,
Bayat bayat görünüyorum aynalarda,
Kaşlarım eskimiş çatılmaktan,
Dudaklarım, dişlerim ısırılıp sıkılmaktan,
Yüzüm hüznünden,
Gözlerim yaşlarımdan,
O eski tad kalmadı hiçbir şeyimde;
Birlikte götürmüşsün tadlarımı, lezzetlerimi,
Bir baksana; o atlasları andıran deniz mi
Bu kirli, bulanık su?
Hani o gözleri kamaştıran eski parıltı bu sularda,
Hani arkalarında köpükten kuyruklar götüren gemiler,
Duvarlar dile geliyor yalnızlığımda,
Kapılar, pencereler dile geliyor,
Onlar bana, ben onlara söz edip duruyoruz
Senden yana.
Güzelliğini seriyoruz ortaya, resimlerinden çıkarıp,
Gençliğini seriyoruz geçmişten alıp,
Boşadır bu köşkler, kervansaraylar,
Kurduğun düzeni saltanat sayma.
Ömrü tüketiyor bu geçen aylar,
Koyduğun noktayı kainat sayma.
Sana denildi ki; bin kere şükret,
Karasevdan güneşi güneş yapan şey,
denizi deniz yapan,
suyu su yapan,
alkanlar içindeki gurubu kutsal bir tabloya çeviren,
rüzgara rüzgar, yağmura yağmur tadı veren şey.
Seni seversem esip gidebiliyorum rüzgarla,
Çalınca düdüğü böyle trenler
Sanıyorum yine uzaklardasın.
Korkuyorum dönmez çekip gidenler,
Çünkü hasret dolu dudaklardasın.
Bakınca çocuklar hep gülücükle,
-1-
Hay 'lardan kazanmış da Huy 'lara vermemişti,
Hasan Tahsin Yıldırım kötü gün görmemişti.
Bilmiyordu dünyada bir denge olduğunu,
Kefeden eksilenin yerine konduğunu.
Sanıyordu hesaplar öte dünyanın işi,
Yine titreyişler içinde yaralı yüreğim,
Yine hep o yara ılgıt ılgıt kanayan,
Yaşlar içinde yine gözlerim,
Yüzüm, yanaklarım,
Yine döndürmeye başladı başımı karasevdam,
Kapandı yine kapılarım, pencerelerim yüzüme,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!