Bir kuyu değil yüreğim
ne inilemeyen çıkılamayan ne de
sesler nerede öyleyse
ışıklar nerede
nerede sevdalar
“Yüzümüzü bir maske gibi takacağız yüreğimize. İçindekini görmesinler diye. ”
William Shakespeare
maske
hep düşünüyorum benden neler istediğini
hep beklerim çok kar yağsın
silme buz saçaklar yerlere kadar
ortalığı keskin bir kömür kokusu sarsın
alabildiğine baştan çıkarıcı
alabildiğine kışkırtıcı
penceremden odama dolsun
İçimde gittikçe büyüyen bir derin deniz
kıyılarında bilinmedik met cezirler
beklenmedik fırtınalar hüküm sürer
gözler tuzak olur dostlar acı söyler
Açılmayan eski mektuplar gibi yüreğim
üstünde umarsızca solmuş bir pul
ve silinmeye yüz tutmuş sessiz bir mühür
içinde kaybedilmiş umutlar
Sonsuz bir döngü bu yaşanan
doğa diyalektik bir değişim içinde
an be an kendini tamamlayan
nasıl yenileniyorsa her şey
güneş her sabah başka doğar biliyorum
gerçekleri inkâr edercesine
Mevsim sonbahar artık solmuş yaprakların
kopar dalından birer birer düşer karışır toprağa
oysa tükenmez bir var oluştur bu kucağında doğanın
her canlı kendini yeniler her bir hücresinden
ağaç yenilenir bitki yenilenir
her sabah güneş doğar yeniden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!