İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Döndüm eve... Şili karşıladı beni
çölün sarı yüzüyle.
Acı çekerek dolandım
yanmış bozkır ayının kumlu kraterinde
ve buldum gezegenin en çorak bölgesini,
asmasız bu basit ışığı, bu kusursuz boşluğu.

Evhamlar

Üstünde göğün kendisini yarattığı bu beyaz duvar burada işte –
Sonsuz, yeşil, büsbütün dokunulmaz.
Melekler yüzer içinde, ve yıldızlar, aldırmazlıkta da.
Benim aracımdır onlar.

Gül dişli sevincin özlemi
kemirdiğinde bir çok aydır düşen kükürdü,
ve onun doğal ağını, gelir ezgi dolu saçı
kısık adımlarıyla sönmüş odalarıma,
çarpar lânetli dikenlerden güle,
örümcekli duvarlarda, orada,

Evin etrafındaki o büyük karaağaçta filizlenir şafak.
Geri döndü kırlangıçlar. Kağıt roketler misali çığlık atmaktalar.
Duyarım saatlerin sesinin genişlemesini
Ve ölmesini çalı çitlerinde. Duyarım ineklerin böğürtülerini.
Kendilerini ikmal eder renkler, ve çatının ıslak
Samanları tüter güneşte.

Evin İçi Sonsuzdur

1827’nin ilkbaharı. Ölüm maskesini
göndere çekiyor Beethoven ve yelken açıyor.

Avrupa’nın yel değirmeni taşları öğütüyor.

Evrenin ışığıyla oynuyorsun her gün.
Sen, çiçeğe ve suya gelen minicik konuk.
Her gün bir salkım gibi ellerim arasında
ezdiğim o beyaz küçük baştan daha fazlasın sen.

Benzemezsin kimseye verdim vereli sana gönlümü.

EV

-I-
Bütün kadınların içinde kapalı odalar vardır, diyor annem: arzudan mutfak,
kederden yatak odası, ilgisizlikten banyo.
Bazen anahtarlarıyla gelir erkekler,

Ve böyle dans etmiştik: annelerimizin
beyaz elbiseleri dökülürdü ayaklarımızdan, Ağustos sonu

ellerimizi koyu kırmızıya döndürürdü. Ve böyle sevmiştik:
votkanın beşte biri ve tavan arasında bir ikindi, parmakların

Dünyanın anlamı kısadır,
Ama hikâyesi uzun ve çeşitlidir;
Sevmek ve sevilmek;
Öğrenecekleri var daha erkeklerin ve tanrıların,
Ve sayfaları çok sık çevirmelerinin
Pek faydası olmadı.

Daha zor günler yaklaşmakta.
Hükümsüzlüğü ertelenmiş zaman
görünür hale gelir ufukta.
Yakında ayakkabını bağlayacak
ve köpekleri bataklıktaki çiftliklere salacaksın.
Çünkü soğudu rüzgârda