İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Ahmaklar

Rüzgârda çarpıp duran aptal bir kapı gibi
gevezelik etmekte
dünyadaki ahmaklar. Onu herkes duymaktadır,
çünkü bundan kaçınmak imkânsızdır.

Ahmedo Roni

Ahmedo Roni, hayranım sana, ama ne beysin sen ne de hekim;
Ah be delikanlı, ne beysin sen ne de hekim.
Garip yüreğimin üstüne gönderdi Tanrı
İlkbahar yağmurlarından sağanak bulutları.

Işıltılı Van gölü kıyısında
küçük bir kentten
her gece genç bir adam açılırdı suya,
en iyi şekilde saklanarak.

Kayıksız açılırdı suya,

İçindeki bir kulak ve bir resimle
saklıyorum mavi bir şişeyi:
gece mecbur ettiğinde baykuşun tüyünü,
kısık sesli kiraz ağacı yolduğunda kendi dudaklarını
ve deniz esintisi çoklukla
delik deşik ettiği kabuklarla tehdit ettiğinde,

Bükerek kaslarını
Geliyor mağaralarından
Korunun kara şeyleri.

Yemiş bahçesini karıştırırlar,
Sarı odalarımızın etrafımızdaki

Air Mail

Bir posta kutusu bulmaya çalışırken
taşıdım mektubu şehir boyunca.
Taşın ve betonun büyük ormanında
sallanıp durdu yolunu yitirmiş bu kelebek.

sürüklüyor açlığını gök boyunca
kafatasımın kavkısı gökten ve topraktan

çöker üstüne yüzükoyun yatmışın ki
yakında hayatlarını alıp gitmek zorunda

Haylidir duruyor, şimdi akçaağaç sapsarı;
her sabah sis, soğuktan bir demet
altında yaprak ormanının bütün gün,
hınzır soğuk bir nem,
yapışkan, kemirgen, karanlık çökerken,
tadı gibi demirin dil üzerinde,

Acayip, garip aristokratlar
Amerika’mızda, yakın zamanlarda
alçıyla kaplanmış memeli hayvanlar, kısır
genç adamlar, kibirli budalalar,
kötülük dolu toprak ağaları, Kulüp’te
aşırı içkinin kahramanları,

Dedi ki: Ben çocukken
çocuklar vardı bütün bahçelerde. Biz
yirmi beş kişi giderdik okula
kışları ve o uzun çok uzun
yaz akşamları çocuklarla doluydu.
Şimdi yaşlandım ve yalnızca yaşlılar var