İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Haylidir duruyor, şimdi akçaağaç sapsarı;
her sabah sis, soğuktan bir demet
altında yaprak ormanının bütün gün,
hınzır soğuk bir nem,
yapışkan, kemirgen, karanlık çökerken,
tadı gibi demirin dil üzerinde,

Acayip, garip aristokratlar
Amerika’mızda, yakın zamanlarda
alçıyla kaplanmış memeli hayvanlar, kısır
genç adamlar, kibirli budalalar,
kötülük dolu toprak ağaları, Kulüp’te
aşırı içkinin kahramanları,

Dedi ki: Ben çocukken
çocuklar vardı bütün bahçelerde. Biz
yirmi beş kişi giderdik okula
kışları ve o uzun çok uzun
yaz akşamları çocuklarla doluydu.
Şimdi yaşlandım ve yalnızca yaşlılar var

Ayın direği çürümüş ve yelkeni buruşmuştur.
Martı sarhoş dönenip gider suyun üstünde.
İskelenin ağır dörtgeni yanmış ve kömürleşmiş.
Çalılık boyun eğmiş karanlıkta.

Dışarda, merdivende. Vurur şafak vakti ve vurur

Düşleyerek çatıların üzerinden
Düşüyor soğuk bahar yağmuru;
Dışarıdaki yalnız ağaçta
Haykırıyor bir kuş, haykırıyor.

Toprağın üstüne düşüyor

Bir çember içinde oturuyordu bazı kişiler.
Uzun bir suskunluktan sonra sesleri kısılmıştı.
Derken biri dedi ki:
'Dikkat edin amacımıza'.
Uzun bir suskunluktan sonra.
Başka biri dedi ki:

Âlâ Dost Balladı

Çarmıha Geriliş’ten bir müddet sonra
Simon Zelotes şöyle dedi:

Rahiplere ve darağacına mı

Ama doğru mudur köşecikte
beklediği yeleklerin isyanının?

Niçin sunuyor ilkbahar bize
o yeşil giysilerini yeniden?

Tam da babamı tutuklamışlardı ki
oylarımızla seçtiğimiz başkan geçti buradan
ve hepimizin özgür olduğunu söyleyince
yaşlı babamın serbest bırakılmasını istedim.
Alıp götürdüler beni, bütün bir gün patakladılar sonra.
O kışlada kimseyi tanımıyordum. Hatta bilmiyorum

Ama eğer silâhlandırırsan ordunu, Kuzey Amerika,
bu temiz sınırı yok etmek için
ve Şikago kasabını efendisi yapmak için
sevdiğimiz bu müziğe ve düzene,
o zaman taşlarla ve havayla atılacağız ileri
seni un ufak etmek için: