İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Surların kuzeyindeki mavi dağların
Etrafını dolanır beyaz ırmak;
Burada ayrılmak zorundayız
Ve ölü çimen üstünde gitmeliyiz binlerce kilometreyi.

Yüzen geniş bir bulut gibidir bellek.

Bir dünyadır her insan onları hükmeden
krala karşı yürütülen kasvetli bir başkaldırıdaki
kasvetli yaratıklarla donanmış.
Her bir ruhta binlerce ruh hapsolmuş,
her bir dünyada binlerce dünya gizli
ve bu kör, bu alt dünyalar

'Bak, her şey nasıl güzelleşecek' dedi düşümde elimi tutan çocuk. Sıradan, herhangi bir şey söylemek yerine sustum. Geçti gitti zaman ve ne yazık her şeyin güzelleşip güzelleşmediğini öğrenemeden uyandım.

Bir düştü gördüğüm; ne ki ışıklı bir düştü bu düş.

Magellan Boğazı’nın kumsallarında bulduk seni,
yorgun kadın gemici, fırtınada kıpırtısız
tatlı ve gergin göğüslerinin çok sık
göğüs gerdiği gibi, bölünmüş arasında meme uçlarının.

Kaldırdık seni bir kez daha Güney’in denizi üzerine, fakat şimdi

Bir gözetleme deliği tanırım
bakar da durur gökyüzüne
dercesine:
Sen ne kadar uzun boyluysan
öylesine derinim ben de,
Gökağa!

Su kıyısında bir gül görüyorum, bir küçük tas
kızıla çalan sarı renkli göz kapaklarıyla,
havalı bir sesle taşınmış yukarıya:
yeşil yapraklardan bir ışık dolaşıyor kaynakları
ve dönüştürüyor ormanı yalnız yaratıklarıyla
berrak ayaklarında:

Bir Sadelik Taraftarına Mektup

Şu heybetli heykel
Ki durdu ayaklarını açarak
Denizin kıskanç saldırılarına karşı
(Çabalayarak, dalga dalga,

Bir şatom olduğunu söyleyen
o kutsal senatör

paylaşmış mıdır şimdiden
cinayet pastasını yeğeniyle?

Uzuvları koparılmış uzay, tahıla doğru
ezilmiş askerler, kırık
nallar, kırağıyla taş arasında buz soğuğu,
zalim ay.

Yaralı bir kısrak gibi ay, kömürleşmiş

Eve dayıyor ağzını fırtına
ve üflüyor bir ses gelsin diye.
Huzursuzca uyuyorum, dönüyorum yatakta, okuyorum
kapalı gözlerle fırtınanın yazdığını.

Fakat çocuğun gözleri büyüktür karanlıkta