renklerin kızıla boyandığı
ruhların sarhoş olduğu
dillerin tutulduğu bir vakitte
kapa gözlerini tüm renklere
siyaha vardığında her yan
beyaz bir düş kur benim için
rüyadasın
bak ki yıldızlar terk ediyor gökyüzünü
şöyle bir açıversen gözlerini
gecenin tan vakti
güneş senin için seninle doğacak
kemanıma…
ah kemanım vah kemanım
o kadar dokundun ki
ruhumun en ince teline
bak işte hasta düştüm yine
bir rüya kaç kez görülür
aynı kabus kaç kez uykuları böler, bilemiyorum
bugünlerde hep aynı rüyayı görüyorum
hep aynı kabus bölüyor uykularımı
geceyi çoktan taştı bu olay
gün ortasında da aynı rüya gözümde canlanıyor
Pitbul âşıklar bahçesi burası
Sanmayın bir hayvanat bahçesi
İçi insan kaynıyor
Tuttu mu biri bir masum
Hemen üzerine çullanıyor
Sıkıyor, boğuyor, parçalıyor
özlem geçmiş günleri döndüremeyecek kadar çaresiz
yaşanmış ve bitmiş bir hikayenin son noktasındayız
kötü kurguladığımız bir oyunu ne feci oynamışız
yıllanmış anılarla sarhoş olmak şimdi işimiz
seyirciler perdeler kapandığında oyunun bittiğini sanırlar
Elazığ’da şehit olan Mehmetçiklere…
pimini çekip bombayı eline vermiş İbrahim’in
kim mi? ne İngiliz, ne de Rus
teğmenmiş alt mı üst mü
kalpsiz de yaşarım
hayallerim yalnız, umutlarım yalnız
yarınsız yaşarım dedim
aynı bedenin aynı canları
aynı damarın aynı kanları
inanmadılar
bir silah gibi.. neden böyle bakışların
kurşun kurşun vurulmaz mı yüreğim
ayrılığın ateşine sarılmaz mı bedenim
gitme.. öylece dursun ölüm
gitme.. tutkulu, sevecen ve yalnızım
insanın bedeni satranç taşlarına benzer
akıl vezir, kalp şah'tır
şah'ı almak istiyorsan vezir'ini kullanacaksın
neden mi akıl vezir, kalp şah'tır
çünkü kalbini alan, aklını da alır
şah'ın gittiği yerde vezir işe yaramaz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!