aşkı yazarken nefret duyan
nefreti yazarken aşkı bulan
bir ruhsuz ki felçli bir kalp taşıyan
bir varlık ki sadece nefes alan
bir şairin itirafıdır bu
en güzel kelime
bir insanın gözlerinde gizliyse eğer
mercanın içindeki inci gibi
parlıyorsa ta derinlerde
ona dokunup da incitmek istemem
kainata sığmayan o küçücük kalbini
birinin kalbine bağlarsın ya
o güldüğünde gülüp
o ağladığında ağlarsın ya
onun ışığına doymak için
etrafında fır dönersin ya
elleriyle boğduğu hayallerini gömüyor adam
aklında hayalleri
ve gözlerinde kan
sadece bir insan istemişti hayattan
o da sadece hayalden
seni her gördüğümde
durdurup da şu dünyayı
dualar okurum sessizliğin içinde
seni melekler korusun diye
hiçbir şey beklemiyorum senden
ne bir söz, ne bir dua, ne de bir merhaba
sen her gidişten sonra
illa ki dönüşü olacak AŞK gibiydin
dokunulmamış kır çiçekleri gibi yabani
asırlık çınarlar gibi uysal
sen her sonbahardan sonra
bazen anlatamazsın
bazen dinletemezsin
öylece kalakalırsın
çıkartıp da kalbimi göstereyim dersin
ah çıkartamazsın
inandıramazsın kendini
rüya’…
sen gecenin en güzel rüyası
sen güneş damlası
sen ateş ve su arası geçip giden zaman
sen ömrün en güzel hikayesi
bir sabah yürüyüşünde gördüm onu
yolun tam da orta yerinde
bir kurbağa
bağırsakları, ciğerleri dışarılarda
kalbi çoktan yapışmış asfalta
gecenin bir vaktinde geçmek isterken karşıya
saatler sende durmuş
kalpler senle yaşarmış
hayaller senle başlar
ve ancak senle bitermiş
gözler senle ağlamış
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!