bir yalnızım ki
aklın almaz senin
hayal bile edemezsin
ateşin içinden suya bakar gibi
suyun koynunda ateşe ağlar gibi
yitirilmiş bir kalpten geriye kalan
iki damla gözyaşı
döksem mi, biriktirsem mi
tükenir miyim, boğulur muyum
bilmiyorum, aşk mı nefret mi duyduğum
belki de istediğim
bir seni kaybetmekten korkarım
bir de kendimi
bilirim seni kaybettiğimde
kaybolur benliğim
işte bu yüzden
sakın ola gitme kalbimden
bu kelimede kaybolur insan
yokluğun içinde var olmak gibi
birinin kalbinde can bulmak gibi
bu aşkta kaybolur insan
esaretle biten savaşlar gibi
benim gece karanlığı ışığım
mecalim yettikçe sana koşarım
varlığın korkutur beni
yokluğunsa acılara düşürür
aklımı bir kenara bırakır
vazgeçer sorgulamalardan
bir gün ağlayarak gideceksin
tüm gülmüşlüklerini unutarak
ve geride sadece küçük bir boşluk bırakarak
ateşin çağırdığı o yerde bir damla su arayacaksın
dudakların yalnızlıktan kuruyacak
kalbinin düşleri hiç kırılmasın
ıslanmasın gözlerin
dilerim
gözlerimin içinde yaşlanıversin gözlerin
düşleri hiç kırılmasın kalbinin
kalbindeki o deli ağrı
sancırken damar damar
ağlıyordu sözleri
ve uzaklara dalan gözleri
bir savaş yorgunu gibi
kaybetmese de her şeyini
yıllarca hayallerimde yaşattım seni
bir gün gelecek ve ben sana kavuşacaktım
parmaklarım dokunacaktı bir gün sana
ezelden kazınmıştı varlığın ruhuma
sensiz ölüm, gözü açık gitmek olurdu
ve bir gün geldi çile bardağı doldu
kapısını örtüp hayatın
ardına bile bakmaksızın
yaşanmış her şeye sırtını döneceksin
bir saniye içinde sonsuzu saklarcasına
bir de bakmışsın her şey karşında
ve sonra ta kalbinde bir ses duyacaksın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!