daha bir bebek ürkekliğiyle seviyorum seni
henüz öğrenmiş değilim
görünmeyenlerin yok olmadığını
ve yok olmayacağını benden uzaktakilerin
seni görmediğinde gözlerim
küçülüp kalıyorum kocaman dünyanın içinde
affına sığınıyorum İstanbul
artık gitmem gerek
bu ölü ruhların unutulduğu şehirden
artık kaçmam gerek
duvarlarından yaşlar dökülen
yollarından seller geçen
ıslat beni yağmurum
bugün çok mutluyum
yalnızım sokaklarda
dipsiz göklerin altında
yürüyorum sessiz adımlarla
insanlardan çok uzakta
küçük
sakat
elleri
ayakları tutmayan bir kral gibiyim
önü alınmaz bir sel gibi
yıkıp geçersen surlarımı
kan çiçekleri açıyor baharımda
beyaz damlalar renk değiştirir gözlerime dokunduğunda
siyah alevler sarıverir hislerimi
bir yangın yeridir yüreğim
dokunmayın alevim şimdi
çok uzaklardan seyredin tükenişimi
ölmek değil
korkunçtur yaşamak senden çok uzakta
nefes nefese sana doğru koşarken
sensiz kalmak
korkunçtur yaşayamamak gözlerinin önünde
30 yıl içeride yatmışsındır
ve bir gün zindanın kapıları aralanır
bileklerdeki zincirler çözülür
artık özgürsündür
aydınlık bir koridordan geçersin
tüm o kötü anıları geride bırakıp
tüm canlılara merhaba diyebilmeli insan
gururdan, kibirden, nefretten soyunup
dostluğun nü resmini çizebilmeli gözler
ve sözler aşkı tarif etmeli her fırsatta
kandan ve irinden deryalar geçse de ayaklar
Kusursuz bir cinayet gibiydi gidişin
Hiçbir iz bırakmadan beni öldürdün
Ne zaman geldin de odama sokuldun
Hangi bıçakla damarlarımı kestin de gittin
Bilemedim hangi rüyada can evinden vuruldum
Sensizken şiiri, Fransızca
Sans toi, cette planète aurait été incomplète
Le soleil aurait souffert en se levant à ton absence
La mer aurait fait des vagues gelées en faisant des va-viens
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!