herkes bir tane
ama bazıları yarım
kaybetmiş kalbinin
aklının ve ruhunun can parçasını
emanet bırakmış
hayatının üstüne
parmaklarım ağlıyor
bir insanın parmakları ağlar mı
diye sorma
veda ederken sana
kanıyorlardı hatta
kanlar yüreğime damlarken
devasa mutluluklarım var
dağlar büyüklüğünde acılardan doğan
sarmış her yanımı duvarlar
bir mutluluğa bin hapis var
aramayın beni sakın
o gün
bil ki ölmüşüm
dualar çalmamışsa kapını
ve duymamışsan şiirlerin sesini
o sabah nereden bileceksin güneşin söndüğünü
o kadar uzakta duracak ki yüreğim
hayat beni ağlatacak kadar güçlü değildi
seni sevmemiş olsaydım eğer
hayat beni ağlatacak kadar güçlü değildi
gözlerindeki acı gözlerimi yakmasaydı eğer
hiç kimse bir başkasında bulunmaz
hele ki sen
et ve kemik arasına muhteşem bir ruh taşıyan
denizin en derinlerinde
mercanın içinde saklı duran
yıldız gibi parlayan inci tanem
geceydi
ondan başkasını görmüyordu gözlerim
siyahın en zifiri vaktinde
tüm yıldızları öldürürcesine
doğuvermişti kalbime
bir daha asla sönmemecesine
Kerbela'da yaktılar ateşi
bilmem kaç nesil damarlarımızda dinmedi ateşi
hep aynı katillerin oyunu
kimi zaman bizans
kimi zaman acem oyunu
kan içen şu topraklar
bir kere yazmışsan adını
sonsuz kez silsen ne olur
kalp yanmadan
silinmez mürekkebi
güneşten koparsan bir tutam alevi
bir meleke vardı
ölüm meleği kadar masum
aşk kadar cezalı
bir melek vardı
kanatlarını açtı mı tüm semayı kaplardı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!