bir damla gözyaşı bile gelmiyor ardımdan
oysa gidiyorum ben
oysa kanıyor yürek
ne dönüp bakabiliyorum geriye
ne de bir el sallayabiliyorum ardıma
geride karanlık
susar da konuşamazsa gözlerin
bana kimler anlatır aşkı
şimdi yazarsam bu şiiri
biri can verecek kelimelerde eminim ki
ama yine yazmalı değil mi ki
Bir gün gözlerindeki perdeyi yırtar ölüm
Hayattan geriye yarım bir film kalır
Beyaz perdedeki hayalin
Mezar taşındaki soluk adın
Ve azrailin kollarında yüreğin tükenir adım adım
cehennemde üşüyorsak
üstüne üstlük yetmiyorsak
yetinemiyorsak
ya fazla ya da eksik kalıyorsak
karanlık ruhum
nur-u vechinden utanıyor
gözlerimi kaldırıp da bakamıyorum
saatler hep böyle kan revan akıyor
uzatsam ellerimi tutamıyorum
bin söz anlatamazken kederimi
inanmışsanız bir şeye
ve adanmışsanız Rabb’inize
tükürün korkunun yüzüne
inanmak avuçta bir kor olsa bile
kırbaçlar inse, yıldırımlar düşse
mutluluğun ufkunda battı güneşim
bal gözlüm, gece yüzlüm
sensiz yarım ve yapayalnızım
kılıç gibi saplanırken yokluğun
ne acılar yaşadım bilemezsin
artık kimseyi beklemeyecek saatler
gözler pencerenin ardında saklı kalmayacak
ve duvarlarda yürümeyecek hayaller
artık kimseyi beklemeyecek saatler
bir bakış önünde uzayıp gitmeyecek yollar
her an seni düşünen
kalbi senle atan
biri var
özleminle her dakika yanıp tutuşan
bu ıssız gecelerde sabahı bekleyen
biri var
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!