sessiz bir gece İstanbul’da
yıldızlar ve bir adam sokaklarda
yalnızlığın uluduğu saatlerde
karanlık devasa bu gece
adım adım yürür yer ve gök
Beyoğlu’nda bir sarhoş şarkı söyler
siz benden kendimi inkar etmemi istiyorsunuz
hayır ben kendimi inkar edemem
bir cinayet işledim
bıçağı soysuzun kalbine sapladım
elim titremedi, içim korkmadı diyemem
belki masum değilim, ama katilim, diyemem
intiharın en fecisi kimi zaman birini sevmektir
adanmaktır, aldanmaktır
ölüme gider gibi ardı sıra yürümektir
bir girdaba dalar gibi gözlerinin içine dalmaktır
uyandığında kalbinin söküldüğünü anlamaktır
Vakitsiz söylendiğinde
En dokunaklı kelimeler bile
Görünmez bir bıçak gibi saplanır
Onu çekip çıkarmaya bile korkarsın
O vakit daha çok kanayacağını bilirsin
Kör bir demir gibi içinde kalır
güneşin ötesinde kaldı düşlerim
ah Vera
zamanın tükendiği yerdeyim
hayallerim bir aysberge takılır
gömülürüm “titanik”ler gibi
nefessiz kalır yüreğim
insanların unuttuğu bir aşktı bizimkisi
sen de unuttun sonunda
bir ben kaldım çöl yorgunu
düş kuzgunu gecelerde sabahlayan
bir ben kaldım uçurum kenarlarının aşk bekçisi
güneşi gözyaşıyla söndürünceye dek
kalbin ülkesinde savaş hiç bitmeyecek
tarihin en feci düellosuydu sevmek
bu yolun sonu ateşlerden geçecek
usanmak mı, yılmak mı, korkmak mı
ezberim kötüdür, dedi adam
kusura bakmayın köpeklerin adını aklımda tutamıyorum
hem ayrı ayrı ezberlemeye gerek görmüyorum
hepsi de aynı değil mi ki
para verdiğin kadar havlıyorlar
para verdiğin kadar suçluyor
ezberim kötüdür, dedi adam
kusura bakmayın köpeklerin adını aklımda tutamıyorum
hem ayrı ayrı ezberlemeye gerek görmüyorum
hepsi de aynı değil mi ki
para verdiğin kadar havlıyorlar
para verdiğin kadar suçluyor
hüznün şehrinde aşk gülücükleri
ve bir kadının yakasında veda gülleri
yılda bir defa düşen şimşek sanki
milyarlarca insan arasından sadece onu seçmiş gibi
aynı bakışta başlayıp da tükenen
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!