İsa Yılmaz Şiirleri - Şair İsa Yılmaz

artık kimseyi beklemeyecek saatler
gözler pencerenin ardında saklı kalmayacak
ve duvarlarda yürümeyecek hayaller

artık kimseyi beklemeyecek saatler
bir bakış önünde uzayıp gitmeyecek yollar

her an seni düşünen
kalbi senle atan
biri var
özleminle her dakika yanıp tutuşan
bu ıssız gecelerde sabahı bekleyen
biri var

her şeyi ben uydurdum
buketteki çiçekler hiç açmadı
seni beklerken soldurmadım onları
hayaldi yağmurlar
hiç ıslanmadı kaldırımlar
gözlerin hiç ağlamadılar

mAvi..

hayat mı soğuk
insanlar mı soğuk
güneş neden soğuk bugün

öyle ki saniyeler vardır
tüm geçmişi içinde bulursun
kaçmak istediğin biri vardır
ne yana baksan onu görürsün

gittikçe daralan, küçülen sen

bir idam-ı ebedi ki gözlerin
dipsiz bir kuyu, baktıkça düşerim
kaç saat oldu gözlerimin önünden gitmedi hayalin
ah şu son sözlerin yaktı ya beni
kalbinden vurulmuş bir güvercin gibi
gözlerinden düştüm düşeli

yağmurdan sonra
nasıl bomboş kalırsa gökyüzü

içimde bir boşluk
ardın sıra büyür de büyür

seslensem duyar mısın, dedi adam
sen yeter ki konuş, dedi kadın

derin bir sessizliğe gömüldü adam
içinden çıkılmaz bir hal aldı zaman
bir korkudan kaçarcasına

Srebrenika, şimdi uyanma vaktidir
zebaniler çoktan gittiler
hadi kaldır başını
at üzerindeki ölü toprağını
bitti artık savaş, hadi uyan
bir gece yarısı ansızın gelmeyecekler

yorgun camlarda kayıyor damlalar
hayattan ölüme dökülürcesine
bir kelebek telaşıyla akıyorlar
ve gidiyorlar, sessiz usul
hangi çiçeğe hayat verecekler
hangi gemiyi yürütecekler kim bilir