ağlamak istiyorum ey insanlık
gökteki bulutlar kadar olmasa da
dünya dolusu kanamak istiyorum
ağlamak istiyorum
boşalsın yüreğimin zehri
artık ağır geliyor yaşamak
kelimeler düğümlenirken boğazında
bir idam ipliğine takılır nefesin
cesaretin kırılır
susarsın
yollar serilir karşına
ne garip bir şey senden sonra yaşamak
senden çok, ama sensiz nefes almak
baktığım yerlerde seni bulamamak
ne garip bir şey sensiz, ama yine seninle yaşamak
bir kurşun gibi yüreğimde saklarken
ağlamışsın nehirler dökülmüş gözlerinden
çöllere düşmüş yüreğin
denizlere varmadan kurumuşsun
yaş ağaçlar gibi yanmışsın
ormanlar kalem, denizler mürekkep iken
bir bakış önünde susmuşsun
yakıyor mu gözyaşları
öldürüyor mu ayrılık
zor muymuş yaşarken ölüm
oysa
uzaktan ne güzel ağlardı elin anası
uzaktan ne de güzel ölürdü elin oğlu
ne vakit
acı bir saniyeye
ilişip kalırsa yüreğin
belki de doyasıncaya
için kuruyuncaya dek
ağlamak için
ey mutluluk sen o kadar acımasızsın ki
sonsuz vaatlerle başlattığın her şeyi yarım bırakırsın
bazen bir insanın gözlerinde belirirsin
bazen birkaç sözcük sonrası büyülersin
bazen güneşli bir günde insanların karşısına çıkarsın
inanmışsanız bir şeye
ve adanmışsanız Rabb’inize
tükürün korkunun yüzüne
inanmak avuçta bir kor olsa bile
kırbaçlar inse, yıldırımlar düşse
adam bir rüya gördü
sonra uyandı
rüya gecede kaldı
adamın aklı rüyada
nedensiz içlendi
bir şiir yazdı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!