İlyas Kaplan Şiirleri - Şair İlyas Kaplan

bir muştu büyütmüştü anadolu
direnci fırat
isyanı dicle

bir resim ki rüyayla çizilmişti
sisli ışıkla yoğrulmuştu

kış geldi diye çilesini düşünüp üzülme
kış, derin uyku zamanı değil,
ölmeden önce ölmenin öğrenildiği en güzel mevsimin adıdır

garip bir masal yaşıyoruz,
hazin bir rüya soluyoruz...
ayrı telden, ayrı nağmelerden
eski hançerlerin kınlarında paslanmaya yüz tutmuş

sen derinden gelen aşk acısı
anlat bana eylül akşamlarını
kır çiçekleri renginde
kızıl kor demetlerince
şehrin kenarında solan
gelinciklerin baharını

çözümsüzlüğe terk edilmiş öyle bir kör düğüm ki
kaosları perde perde
açmazlardan çıkmazlara karışan
bir arayış macerası yepyeni bir zemin
çok boyutlu infilaklar, dağılışlar,

“Ben tükenmişliğimi ve hüznümü sadece Allah’a söylerim.”

Rabbi’mizi andıkça anmalara dönüştü sessizliğimiz
susan dudaklarımızla mühürledik kalbimizi
kanatlanan güvercinler kutlu haberler taşıdı yeryüzüne
gün ışığını giyindik şeffaf bir gömlek gibi

öyle bir sükut ki
bazen harfsiz
bazen tek heceli bir sözcük
bendeki derin sırların sesi
vaktin asra denk olduğu demlerde

var olan her şey aşktan yana
vaat edilen her esinti dalga boyu her akım
eser duygu sonsuzluğundan

aşk yıldızına destanlar yazar Leyla
en hücra en karanlık köşelerden

Bir gün sana geleceğim.
Elim boş olmayacak yüreğim gibi.
Şiirler yazıp duruyorum ya,
özgürlük şarkıları da olacak bizden miras...

Bir gün sana geleceğim,

Bir gün...
Uykunu unuttuğun bir gece,
her şey bitti deyip
her şeyden vazgeçtiğin anın bir sonrasında geleceğim;