İlyas Kaplan Şiirleri - Şair İlyas Kaplan

Uçsuz bucaksız bozkırın ortasına dikilmiş,
umutsuz tek ağaç gibi ,
en kutsal inançları,
en iri yeminleri,
en acı anıları,

tıpkı sağır ve dilsizler gibi sus
gecenin koyulaştığı anlarda
sessizliğin çatlaklarından sızanlara karşı
sus…
yeni cellatlar bekleyen kurbanlar gibi
güneşin doğduğu yerden

tüm ruhumu ele geçirmiş hiçbir yer sensiz değil
aklım fikrim hep senle
sen içimde bir sır gibisin desem
ben bilmiyorum, sen biliyorsun desem
beni tasdikler
her zerrem her nefesim

seni arıyorum halbuki göz bebeğimdesin
kalbim özlüyor seni, oysa sinemdesin
tüm ruhumu ele geçirmiş hiçbir yer sensiz değil
seni anmak, seni sevmek aşkların en yücesi
aklım fikrim hep senle

sadece verilen bir söz bu
kimselere göstermek istenilmeyen bir sözleşme
sessiz bir sırdaşlık
onurlu bir ittifak
tüm parçalanmışlığı onaran bir senetleşme
çileli

yalnız sen güldükçe sevinir bu pervane
yalnız seni gördükçe neşeye boğulur
gözünün feri seninle yanar
seninle doyar
seninle kanar

atılan her adım bazen
provası yapılmamış bir zamana çıkar
dipsiz uçurumlara dönüşür
bugünleri yaşamayı bana babam öğretti

çocukluktan kalma saatlerde

kimse cehennemi anlayamamış
cehennem
hatıraların küllenmesi
ümitlerin susmasıdır
cehennem haykıramamak
ağlayamamaktır

ömrünü yürüyüş bilmeli insan
vaktin de yola çıkmayı denemeli
yolculuğa değer görmeli kendini
kendi canını

hey canım
hüsranını artırma sakın
her fırsatta akseden nurlarla temizlenip
fersudeleşmiş en nadide duyguları
aksatma