İlyas Kaplan Şiirleri - Şair İlyas Kaplan

yalnız sen güldükçe sevinir bu pervane
yalnız seni gördükçe neşeye boğulur
gözünün feri seninle yanar
seninle doyar
seninle kanar

atılan her adım bazen
provası yapılmamış bir zamana çıkar
dipsiz uçurumlara dönüşür
bugünleri yaşamayı bana babam öğretti

çocukluktan kalma saatlerde

kimse cehennemi anlayamamış
cehennem
hatıraların küllenmesi
ümitlerin susmasıdır
cehennem haykıramamak
ağlayamamaktır

ömrünü yürüyüş bilmeli insan
vaktin de yola çıkmayı denemeli
yolculuğa değer görmeli kendini
kendi canını

hey canım
hüsranını artırma sakın
her fırsatta akseden nurlarla temizlenip
fersudeleşmiş en nadide duyguları
aksatma

gizler çözen gecelerimiz
geceyi düğümleyen gizlerde gizlensin
münzevi düşler eklensin ahlarımıza
ötelere erişen rüyalara zincirler
hep kara sevdalara dönüşsün gecelerimiz

filistin diyorum kudüs diyorum
utanıyorum zindana atılan çocuklardan …
ciğerim parçalanıyor gece gündüz
haykırışım var
dökülüyor ruhumdan öfkenin bin türlüsü
sapan taşlarına takılıp fırlatılıyorum

hey göğsün en sır yerini kurutan nefes
sadece kendi çıkarını gözeten kalp
hey darbe yapan güç…

hey müridi olduğum aşk

zevk ve muhabbetle birleşip
hüsranını artırma sakın
her fırsatta akseden nurlarla temizlenip
fersudeleşmiş en nadide duyguları

hey naçar gönül bazen
yerdeki ve gökteki her şeyle beraber
tefekkür tezekkür edersin
için rahatlar
sunulmuş seanslar tadarsın
Rahmanın gülzar-ı aşkıyla