Göklerin sükûnu bozulur o ulvî ses ile
Ezan-ı Muhammedî Muhammesi (Tam Metin ve Şerh)
Vezin: Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilün
Ol müezzin seslenir: "Hayye ale’l-hayri’l-felâh"
Müjdeler rûha iner, her nefes oldu selâh
oysa hayale bile sığmayan cennetler hep çocuktu
çocuk, cennet hazinelerinin nur kırıntılarıydı .
hep çocuktu dağların ,kırların çiçekleri
gecesi gündüzüyle, mevsimleriyle,
renkleriyle bir gelincik tarlası
her gece bir tepede ona ismiyle seslenmek isterdim
resmini çizmek isterdim
leyli demek isterdim
dolunayın aksı suyun parlak yüzüne düşmüş
boylu boyunca uzanmış da su içiyor
bağrımda bir yaranın tınısı
sen mehcur, ben hicrine düşmüşüm
sen olmasan eksik kalır geçmişim
oysa senin yolunda ne kar ne rüzgarlar kalmış
uğultun azalmış, fırtınan zedelenmiş
şehidim…
kuru ekmek ve su
açlıktan büzüldü midem
çıldırmak üzereyim
boşalmak isteyen heyecanlarımın fırtınası
ellerimle beraber omuzlarım ve başım da
çoğu zaman
bir kırlangıç rüzgarı anımsarım
yüksek duvarlı avluların terli duvarlarında
alnımın hikmetli kader çizgisini aşarak
sükuta uğrayan
uykusuz gecelerde
Gecelerin sırtında biriken ağır yükü
şafağı ninnileyen saatleri sana yazdım
kendi sessizliğinde boğulan
bir çığlığın
Bir gölgenin yitip gittiği yerde
Ne olduğunu anlayamadığım bir boşlukta,
Kalbim, göğsümde bir kuytuya sığındı.
Sözcükler dudaklarımda dondu,
Ve dünya, bir an için sessizce sustu.
Sonra, derin bir solukla kendime geldim,
Dikkati dağılmış gözlerini yüzüme kaldırdın.
Bir an için beni gördüğünü zannettim.
Söyle, dedin.
Nedir seni böyle kederlendiren?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!