İlkay Coşkun Şiirleri - Şair İlkay Coşkun

orta doğu

vicdanı törpüleyen görklü dünya
bahanelerini getir bana
firavunlarını asacağım

Osmanlı

ve bir asır kaybedişlerimizin
devamında dahi

taralıydı hâlâ saçlarımız

Pay/Da

pay
okyanusta su damla
hakkın almalıkmış

portre

oysa kaç kez kurutmuştu tahta nemliliğindeki bedenini. kaya gibi gururu nasıl da yok oldu. şeyhini uçuran müritli günlerinden gelmişti. bütün peygamberleri menkıbeleriyle bilirdi. sanki eşyanın isimlerini ilk öğrenenlerden biriydi. madde kaydırağında nasıl da kayar oldu. günahları türlü türlüyken dünyada, dualarını hep zorda yapardı. çocuk ağzı sureleriyle kalakalmış ve kitaplardan beriydi. kimden el aldığı malum da kimlere el verdiği muamma. dağda bekleşen kuzu görünümlü, şehre inen kurt konuğu olurdu. para sıcaklığında ısınan, ağzında gevelediği aynı kapitalizm küfürleriyle ahaliden gibiydi.

İlkay Coşkun
07.11.2018

Şaire

zıplayıp yıldızlardan
gül toplamaktasın
mısraların arasından
sıvışmaz çığlığın

Sanırım

seziverse bir şair
aşk sızı
ocaklanır sanırım

oba

tek başına
yola koyulmuşken

her mevsimde

Olmak Ağırlığı

paleolitik çağın yontularında bulunan tılsım
dekapaj altı tenörlerde gizleniyor tüm varidatı
demiri-nikeli, oku-sadağı, hep bulmak üzerine
benzeşen insan sanki neoletik çağın arayanı

Mülteci Çocuk

hangi sokakta sancı
kaç odada acı
kaç şehirde yabancısın

Mülteci Zamanı

Düş Zamanı
düşlerin zamanı çocukluk çoğu. çocuk zamanı ya da gülme zamanı dense yeri palazlanmakta asıl. nasılsa büyütür her şeyi küçümencik. oyunu büyütür, dünyayı büyütür, insanı büyütür, ülküyü büyütür. büyütür yüreği zaman. yükü saf bir oyundur sonuçta. düş gören insan düşe kalkmayı ve diken kuşanımlı sınırları göze alacaktır. her hayalin kırıklıklarla geldiği de doğrudur. kaynak suyu diye kuyu suyu da içirir kendince. zamanın, ayn-ür rıza olmadığını da biliriz elbet. ne yaparsa yapsın insan çeki düzen içerisinde olamıyor maalesef. bak işte göç zamanı kapıları çalıyor yine.

Göç Zamanı