İlkay Coşkun Şiirleri - Şair İlkay Coşkun

kapital

şehir;
taşraları birleştirmekle şehir mi kurulur
şehirleri sıksan onlarca taşra doğurur

Kardelen

en erken baharı sende bulan
sırtını yaslan karlı yamaçlarıma
rızık şükrüyle emzirsin seni
ufka silueti düşüren dağlarım

Karşı

1
yol boyu uzanan çizgiler
geceleri aydınlatan fosfor
kesik kesik ya da düz

İnsan Dağ Misali

bir baltaya sap olamadı derlerdi büyükler
sadece anıları büyütme çabasındaydı
hep mazide yaşayarak büyüttü de
kaybedişler hiç peşini bırakmadı

İnsan Denen Şey

doğum ve ölüm arasındaki şey
dünyalık baş dönmesi seyrüsefer

onbeş yaşında

insan sel

saçını süpürge ettin ilk soğukta tazelenip
enflasyonmuş canavarlaşan kimin umurunda
-gel vatandaş gel- teranesiyle bi güzel cilalanıp
sıcak sıcak mayışmış, hatta gevşemiş

İptidai Zaman

h’iç yangını
nasılsa her alev dünyayı ürpertecektir, öyle ki insanın bilinmez ölümden korkması boşuna değil. eskitmeli bir vakıa yıkılacak bir duvarın altına girmek gibi bir facia sunacak. su gibi korkutup boğacak, yumruk sıkımı bırakıp müdavimlerini elinden alacak. ha bu dünyanın en yaramaz çocuğu olacak ha buğz edilip küfür bulacak. bazı büyük ölümlerle savaşmak ilk adım hareket doğuracak. hüznün serlevhası bu, yel değirmeniyle mücadele sunacak. ölüme kalkışan dünyaya müdahaleyle hayat kaygısını artıran h'iç yangınını söndürüp insan olunacak. yeni cinayetlerle saklı hayatları elinin körüne yollayıp en büyük fitne yine kendisi olacak. beynelmilel ders/sizlik,“kabile asabiyeti”* gibi heyecanlı, benmerkezci kucağında yeni çocuklar doğuracak.

batık gemi

idare lambası

bir filozof çığlığı kopar içimde
iki kardeşin didişmeleri gibi
aklım, her dem fikirler verir
ki gezmesin dağ bayır

İncinir

rahmetten bigâne nadandır yola
istikamet şaşar çılga incinir
kendini bilmeyen yaramaz kula
güneş değse bile gölge incinir

Kâfi Zaman

reddiyemiz var hayata karşı duçarlığımız
etimize kaynayamayan bağışlı bir organ gibi
“fazla kurcalamayın hayatı/./yaşayın gitsin işte”*
demiş ya şair gibi el üstüne el vurduğumuz kâfidir