İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Ne gülün oyunları için yaratılmışım
Ne de yüreğimi bakışlarla çizmek için
Vuslata koşup kabre konacak bedenimi
Kabrin sorularına göre yontmaktır derdim.

Asıl sanat bu, ruhun mimarı olmak gerçek

Heyecanlandıran güzellik
Eski bir istasyondan düşersin yollara
Anıları anarsın koltuğunda
Belki trenlerle gelirsin
Vagonda herkes şen-şakrak
Ama sen yalnız ve sessiz

Tekin değil bu yollar, bu duraklar,
Yılanlar, çıyanlar, sülükler geçer
Zulmü amir, kini bekçi yapmışlar,
Türlü enstrümanlar, düdükler geçer

Üst geçitlerde ayıp korkuluklar,

Yaylalarında camız çimdirdim,
Kuzuları yaydım bayırlarında
Daha şuncacıkken
Ellerimde meşeden değnek
Anamın dokuduğu azık çantası sırtımda
Yemeğim soğan ekmek

vedalar hüznümü karartır
ayrılıklar hazandır yüreğimde
kimseye veda etmeyeceğim
yeni başlayan bir al şafakta
henüz kirlenmemişken sokaklar

Hayata karışmış canlar var,
Cana can katar tabiatta bahar.
Ne geçmişe özenti,
Ne de geleceğe hayranlık
Cıvıl cıvıl sevgidir
Bahardaki canlılık.

Mala mülke acıktınız
Savaşa ve kine…
Kötülüklere acıktınız
Şana ve şöhrete…
Acıktınız şehvete!
Koltuklar doyurmadı iştahınızı

Şunlar siyasetle tanınanlar
Şunlar diyetle tanınanlar
Daha da meşhurdur
Sadece etle tanınanlar
Felaket tellalcısı ekranları geçer
Felaketle tanınanlar

Rahatlatıcı
Ferahlatıcı
Birleştirici

İnsan gibi bir insan
Küfürden argodan uzak bir lisan

O yerlerde trenler hasrete gider
Uzar uzar gurbetlik taşır, sevda taşır
Hayalleri götürür tıkır tıkır
Gelir elbet düdüğünü çalarak
Karşılayanlar, karşılaşanlar sarılarak…