İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Açma kalbini dışarı
Kin ve nefret dolarlar
Kirlilik yürür damarlarına
Açma kalbini dışarı
Seni sevginden vururlar
Sevginden

Ağlayan sanal geceler
Beyinde somutu yitirdi
Var olmayan hayatlar ki
Yok olanları bitirdi

Yüzülen gökyüzü deniz

karanlık yağıyor
sabahlar yok her gün akşam
sicim gibi ince ve uzun
gurup ve tan da karanlık
kamçı olup penceremi dövüyor
ışık sözcükler lügatlerden silinmiş

Kayıp sevgiler müzesinde
Kırık kalpler köşesi
Ve ahlar birikmiş kuytusunda
Loşlukta kurutulmuş hüzünler
Bir köşede unutulmuş umutlar
Hep gelecekte kalmış

Ufuklarım dağları düz eyler
Yüreğim buzları köz eyler
Bir kelime ki, binlerce söz eyler
Kendine koşmak herhalde budur.

Kitaplarla kaçış olmuyor

Sensiz geçen ömrümü
Sayamam ki ömürden
Sana olan sevdamı
Yaşayamam yeniden

Kendin yıktın ömrünü

Günün tarihi uyanınca
Hangi zamanlara kimlik
Güneş sende yanınca
Karınca kararınca
Anca olamıyor an
Bacalar kapanınca

Ruhunda duman, dumanında sırlar
Terk edilmiş sevgileri doruğunda saklar
Ömrü eskir, ah ettikçe
Buğulanır bağrı baharda
Özlediği bir hayatı arar da

Duyguların yıkandığı yağmurları bekliyorum
Sözlerin dupduru olduğu zamanlaradır özlemim
Varsın gece olsun ay dolunaysa ne fark eder
Ne çıkar karanlıkları gülümsemeler aydınlatıyorsa
Güvenebiliyorsak sokaklarımıza ve birbirimize
Dilden dökülen sözlerden huzur şavkıyorsa

Yüzlere güzelliğin şavkı vurur
Gözlerden ay doğar yıldız kıskanır
Hüzünlere bulaşırsa bir ömür
Orda yağmur yağar güneş ıslanır

Şimdi aşklar sözcüklerle bağlanır