İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

İhtişamı kalmadı adı var İstanbul’un
Yetmiş tepe rezidansları var İstanbul’un

Eşi yoktu şimdi her taraf beton yuvası
Çocuklara hiç yeri kalmadı İstanbul’un

İsyanım seviyesizliğe
Kölelikte arayanlara huzuru
Ve hiç tamamlanmayıp
Çeyreklerde bile yarım kalanlara

Mış gibi yapanlara isyanım

Az çıkmadı fırtınalar bileli
Yoksulluğun koru hortuma döndü
Bir simide muhtaç olduğu günler
Başında dönmüştü koca şehir
Yoksulluğun kırbacını çok yedi
Yine de muhannete yönelmedi

Açma kalbini dışarı
Kin ve nefret dolarlar
Kirlilik yürür damarlarına
Açma kalbini dışarı
Seni sevginden vururlar
Sevginden

Ağlayan sanal geceler
Beyinde somutu yitirdi
Var olmayan hayatlar ki
Yok olanları bitirdi

Yüzülen gökyüzü deniz

karanlık yağıyor
sabahlar yok her gün akşam
sicim gibi ince ve uzun
gurup ve tan da karanlık
kamçı olup penceremi dövüyor
ışık sözcükler lügatlerden silinmiş

Kayıp sevgiler müzesinde
Kırık kalpler köşesi
Ve ahlar birikmiş kuytusunda
Loşlukta kurutulmuş hüzünler
Bir köşede unutulmuş umutlar
Hep gelecekte kalmış

Ufuklarım dağları düz eyler
Yüreğim buzları köz eyler
Bir kelime ki, binlerce söz eyler
Kendine koşmak herhalde budur.

Kitaplarla kaçış olmuyor

Sensiz geçen ömrümü
Sayamam ki ömürden
Sana olan sevdamı
Yaşayamam yeniden

Kendin yıktın ömrünü

Günün tarihi uyanınca
Hangi zamanlara kimlik
Güneş sende yanınca
Karınca kararınca
Anca olamıyor an
Bacalar kapanınca