İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Yüce sevgiden barikatlar kurdum
Artık geçemesinler diye kine
Durdum, önce kendimde kini vurdum
Nefs öne çıktı, “ben” hortladı yine

(Nisan, 1996)

Emeğim
Yüreğim.
Yüreğim,
Emeğim
Vicdanım
En büyük amirim

Duygularım prangaya vurdu
Küreğe mahkûm etti gözlerin
Ömrümde ansızın zaman durdu
Kurban gitti temiz sevgime
Kurban oldu geleceğim

Bazısı özel kuruluşta çalışır
Bazısı tüzel kuruluşta
Ne yaparlar diye sormayın
Mesela şu caka satanın görevi arsızlık
Şu semirmişin işi hırsızlık
Deveyi hamuduyla yutmak marifet mi

Yaşamaksa yaşıyoruz
Cahit gibi her günü dert edinerek
Ölmekse öleceğiz bir gün
Düşünüyorum ki şunu ölmeden
Ne istiyor bu hayat bizden?

Şimdi bıraktığım zamanda
zamanların beni bıraktığı anda
şairlerle gezdim geceyi
ezelden tanıdık şairler
dost mısralardı gülümseyen
yüz yüze geldiklerim

Şimdilerde aşk mı?
Onu kitabını yazanlar kurşuna dizdi
Endamını sürüklüyorlar
Kaldırım kitapçılarında
Mekanik tuşlarında akıllı telefonların
Vuslata yürüyorlar memnun

Aşksız seferlerdeyiz
Aşktan aklananlar süresiz ırakta
Akıllananlar
Aşka müebbet olan durakta
Yalanlar
İncir çekirdeğinde saçma

Ben öyle darmadağınık
Sen yüce dağlar yurdunda
Yurt bilir kimsesizlikler
Yalnızlığımın odunda

Hep sevdalar teyellendi

Düşüncelerim kalabalıklarda yalnız
Duygularım rahvan atlar misali
Sadece yalnızlığa yıkılırım
Beni bir tek yalnızlık yıkar

İçtenliksiz dost depremleri sallar