İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Düzlüğü hiç sevmem
Gayretsizliği, çabasızlığı da
Düz yaşamayı,
Dümdüz insanları da

Yol dediğin dağlardan geçmeli,

Yamyamda insan kulakları
Kuru kafa
Dizi dizi
Çağdaş da bizon kürk
Fil dişi
Cüzdan yılan derisi

Aşkın yeleli atına
Binip Yunus'a varmalı
Hak’ kın keskin Sıratına
İnip Yunus'a varmalı

Heybeye doldurup alıç,

Boranı olmayan dağlar alçaldı
Gazeli olmayan bağlar mı kaldı
Çağ teknolojik, trajik yıkımlar
Rahmet yağmurları bile bunaldı

Her taraf katil dolu
Her taraf ceset
Zamanları öldürüyoruz
Bizleri boğazlayansa
Kesret

Dost, yükün ağır olacak ya
Ismarlayacaklarımı almadan gelme!
Sevgileri, sevdaları doldur çıkınına
Biraz Mecnun’dan biraz Kerem’den olsun
Üzerinde kavak yellerini unutma ha
Kağnı gıcırtılarıyla serinden,

İstanbul mu dediniz
O artık
Tarihle uyuyan
Dozerlerle uyanan şehir…
Sokakların delik deşik
Köstebekler cirit atıyor

Hiddetimde İstanbul bu gece
Umurunda mı yalnız kalmışım
Bütün kalabalıklara terkedilmişçesine,
İnsanlardan uzak
İstanbul’a bağlanmışım.

Küçük beyaz kuşlar uçuşuyor
Martılara konuyor gökyüzünde
Aldırmıyor denize ve boğaza
Gökdelenlerde dolaşıyor
Vapurları karşılıyor iskelelerde
Bir gecekonduda donuyor

İstanbul’u kaplayan sisler gibiyim
Burukluğun ezikliklerle çokluğu,
Elemli sıkıntılarla dolu.

Doluyorum sağnak sağnak,
Boşanamıyorum dolucasına.