İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Kitapların renkleri
Sevdanın renkleri gibidir
Göz aldatır, yürek hoplatır
Umut rengi, ışık rengi, naz rengi
Yeşil ferahlatır pembe aldatır mı bilmem
Okudukça aydınlatır haz rengi

Korkuyu kurtarıyorum bütün korkulardan
İçimden gelen korkunun sesi uzaklardan
Gördüğüm ve beklediklerim dipsiz kuyular
Gözler ki loşluklardan, dehlizlerden, alanlardan

Boşluklar hücumu yağıyor sorularıma

-Altın kafesi fark ettiğimde-

Neredesin çocukluğum
Neredesin çocukluğumu yaşadığım köyüm ?
Bir keser indi aramıza,
Sızısını otuzunda duyduğum.

Dilim varmıyor bunu yazmaya, söylemeye
Görünen yollarda engeller, Temmuzda kar var
Gücüm yetmiyor demir mazgalları eymeye
Dört bir yandan çevrili hain kuşatmalar var

Lisanım çar-çur edilmekte yaban dillerde

Dışarılarda kar yağar
Bakar içerden Elifcik
Yüreğinde hüzün kuşu
Durmadan çırpınır cik cik

Karlar birer nakış dokur

Beşinde ayrıldım anamdan
Gurbetim oldu ilkokul yılları
Garip, mahsun, çekingen bir zamanda
Sıcaklığına girdim alfabemin
Beni kitaplara götürdü
Köy odalarının dilleri

-Halikarnas Balıkçısı’na

gökyüzü maviydi
denizler mavi
grilik yoktu dünyasında

Hayatımda umut hicranla yaşar
Günlerime neşe cefayla koşar
Benliğime dolan nice sevgiler
Kaybolduktan sonra ölümsüzleşir

Tutkularım sadece o gözlere

Ne burdayız ne de Tur’da, kulak ötecek Sur’da
Yöneltilen her soruda sınıfı geçtik bu gece

Haberler var maveradan, hem yolcudan hem de handan
Vazgeçtik kârdan ziyandan, gidilen yolduk bu gece

dağ dağ dağlandı yüreğimiz
yeter artık, yettiniz de yettiniz
yaylalar kirlendi, kalalar kirlendi
sokaklar, caddeler, bulvarlar…
beşikte balalar kirlendi
bir kor düşürüldü ki içimize