İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Güzel günler düşsün bize
Güneşli aydınlık günler
Arsalar, yalılar, yağcılar size
Sizin olsun gücünüze tapanlar

Güzel insanlar gülsün yüzümüze

Gülşenini tarumar etti bülbül
Yine de bana hiç gülmedin ey gül

Guruba karşı hep bahçelersiziz
Biz bahçelerden de habersiziz

Herkes kendi yaşıyor zanneder
Ben eller yaşıyor zannederim
Oysa ki yaşayan ne ben
Ne de onlar
Gerçek yaşayacak olan
Gelecek insanlar

kuşlar kanatlanır
akıllar uçar
insanlık çaresiz
insan ki naçar

uçan akıllardan

Kelimeler devşiririm şiirlerime
Ürpertiler toplayacak ıssız dağ kovuklarından
Kelimeler ki tablolar çizecek
Rengi renk olacak ışığı ışık
Duyguları terü taze koparılmışcasına daldan
Işık ki gülecek, kelimeler ki ağlayacak

Bahar gelmiş dağlarına yurdumun
Görecek göz, bilecek öz kalmamış
Dert eklenir dert üstüne derdimin
Söylenen sözler ham, gönül olmamış

Bir inkâr salına zorlanıyoruz

Güldür ki gözlere açar
Sezdiğinde ürkek bakışları seferinde
Baharın albenisi hüznün menevşesine yerleşir
Yaşanmamış yıllar hazanıdır baharın
Gönlün kuytu yerlerinde
Talanlardan kalan gül ezikliği depreşir

Sessizim,
Yalnızım.
Bağırıyorum,
Kalabalığım.

Öldürdüm,

unutulmuş uzun havalar vardı
şiirlere türkü yaktım imgelerinden
ucu yanık mektup mesajlardı
umumi hüzünlerdi muhabbetlerde kalan
o neydi, ne destansı sevdalardı…

Gitmek istiyorum
İsteyen hoşça,
İsteyen dostça kalsın
Gidiyorum...

Ayarsız saatlerin