İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

Babaları şehit olan çocukların feryatlarıdır

Babamı nereye götürüyorlar?
Tabutunda Albayrak niye?
Dönmeyecek mi bir daha
Beni “melek yavrum” diye sevmeyecek mi?

Hangi bahar gül açtı senin için
Hangi bulut ağladı için için
Hep ıslandın duygular sağnağında
Sırılsıklam oldun, hep kimin için

Hangi hor gözler talan etti seni

Ne acı fırtına ne de poyraz
Dağıtan, üşüten değildiler
Günler dolusu dertler
Damarlara yol alan çektiriler
Sandılar daldık ummana
Zamanın duruşunda harelendiler

Gözümüz görür oldu hasretinle
Sözümüz yürür oldu hasretinle
Sevdaları hasretlerde sevdik de
Gönlümüz sürûr oldu hasretinle

Sevdaları ürettik hasretinle

Sözcüklerle söyler
Kelimelerle kelam ederiz
Hitabımız anlayanlara
Anlayışlarla derdimiz

Olmanın yolunu açmak

Hayatlar düşer hangi mekânlardan
Hayatların üstüne doğar
Seher ikliminde sabaha kalan yıldızlarla
Sevinçlerin ve kederlerin ipekleri taranır
Ve buğu dolu bir kapıdır açılan

İst ve izmli filmler
…cıcılar, …cucular
Hatırları kalmasın
Falancıları filancıları da ekleyelim
Her sezon gündemdeyken
Değerler pazarında esnaf olmak

Bir şeyler dönüyor içimde
Birşeyler kaynıyor
Ölümden acı
Uzak yaşamaktan da
Burkuluyorum anbean
Fırtınalar kopuyor beynimde

Tutukluğumuz rüyada başladı
Yağmura…
Tutkunluğumuzda battık
Çamura…
Tutukluğumuz ve tutkunluğumuz
Yağmuru ve çamuru

Yorgun zamanlar ötesinden yola çıkarım,
Elimde demir asa yok ayaklarımda demir çarık
Bazen duvar diplerinde varoşlarda bazen,
Çaresizliklerde tükenmişliğe kahrolarak.
Kendime taşırım kederimi kaygımı,
Ben hüznümü hep kendime taşırım,