İçimdeki Sessiz Tsunami Şiiri - Bahtiya ...

Bir resim var önümde, puslu ve derin.

Küçük bir kız çocuğu, bakışları hüzünlü.

Üzerinde sarı harflerle kazınmış bir dert.

Kendime çok ağlayasım geliyor diye haykıran bir ses.

Böyle için için,

Öylece bakıp bakıp.

Bir okyanusun dibindeki kum tanesi gibi,

Kendi ağırlığımın altında ezilerek,

Damla damla eriyerek.

Görünmez bir yara var kalbimin ortasında.

Adı konmamış, şekli yok ama acısı gerçek.

Ruhumun karanlık sokaklarında kaybolmuşum.

Kendi evimde sürgün,

Kendi kendimin yabancısı.

Gözyaşlarımın tuzu,

Yaralarıma merhem mi,

Yoksa tuz mu, bilemedim?

İçimdeki yangını söndürmek yerine,

Alevini daha da mı körükledi?

Sessizliğim miydi asıl haykırışım,

Yoksa bu hüzünlü bakışlar mı?

Resimdeki o çocuk gibi,

Sadece bakıp bakıp,

Kendi halime yanmak mı?

İçimde kocaman bir yas var,

Bir mezarlık değil bu,

Bir tapınak da değil.

Bu,

Yaşanmamış hayallerin,

Yitip giden umutların yas tuttuğu yer.

Kendimi kaybetmişliğimin,

Kendi kendime veda edişimin yası.

Zaman geçiyor,

Akıp gidiyor parmaklarımın arasından.

Ben ise donmuş gibiyim,

Bu anın içinde hapsolmuş.

Her gün yeni bir umut arıyorum.

Ama her gece aynı karanlığa dönüyorum.

Sessizce,

Kendi yasımı tutuyorum.

Bir gemi geçiyor limandan.

Kim bilir nereye gidiyor?

Uzaklara,

Başka sevinçlere mi?

Ben ise buradayım.

Bu puslu kıyıda,

Kendi içimdeki denizin tsunamisini beklerken.

Yaprak döküyor gençliğim,

Mevsimi unutulmuş bir bahçede.

Kimse görmüyor,

Arkamda bıraktığım o kırık gölgeyi.

Sadece duvarlar şahit

Bu iç çekişlere,

Bu sessiz eksilişe.

Yüzümdeki her çizgi,

Biriktirdiğim kederin izi.

Sustukça büyüyecek biliyorum

Bu derin mahşer yeri.

Yollar kapalı,

Dönmek istesem de

Çocukluğumun o saf vaktine.

Yarım kalmış bir şarkı gibi

Mırıldanıyorum yalnızlığımı.

Gece boyu

Kendi yaralarıma sarılıyorum.

Belki bir gün,

Bu fırtına dindiğinde,

Denizin altından çıkan bir hazine gibi,

Yeniden kendimi bulurum.

Belki bir gün,

Resimdeki o çocuk da güler.

Ama bugün,

İçimdeki deniz hâlâ kabarmakta.

Ve ben,

Kıyıya hiç vurmayacak bir dalga gibi,

Kendi sessizliğimde boğuluyorum.