Hazin Hüzün Şiiri - Cem Eyüboğlu

Hazin Hüzün

Hüzün…
Sessizce çöken bir gölge gibi iner içime,
Ne bir sebep ister, ne de izin.
Sadece var olur,
Ve her köşeye, her anıya sızar.

Hazin bir melodi gibi çalar kalbimde,
Tınısı tanıdık, ama acıtır.
Gülüşlerin arasında bile yankılanır,
Ve fark etmeden gözlerim doluverir.

Her hatıra bir hüzün fısıldar bana,
Bir zamanlar sıcak olan eller şimdi soğuk,
Bir zamanlar “biz” dediğimiz her şey,
Şimdi sessizlikten başka bir şey bırakmaz ardında.

Hazin hüzün,
Kimi zaman gecenin en karanlık anında gelir,
Kimi zaman kalabalık içinde…
Ve insanın yanında biri olsa da olmasa da
Kendini yalnız hissettirir, derin, sessiz.

İçimde taşıdığım bir ağırlık var,
Adını koyamadığım…
Ne mutlulukla yok olur, ne zamanla azalır.
Sadece benimle büyür,
Ve ben büyüdükçe onunla büyürüm.

Ama hüzün öğretir insana,
Sevginin değerini, kaybın acısını,
Ve hayatta kalmanın anlamını…
Çünkü her hüzün, bir nefeslik farkındalık saklar,
Her gözyaşı, bir damla bilgi gibi düşer yüreğe.

Hazin hüzün…
Sen olmasan, belki sevinç de eksik kalırdı.
Sen olmasan, belki hayatın derinliği bilinmezdi.
Sen ve ben…
Birbirimiz için varız, sessiz ve derin.

Ve ben öğreniyorum…
Hüzünle yaşamayı,
Acıyla gülmeyi,
Ve hazin duyguların bile güzellik taşıdığını.