Heba Olan Hayat Şiiri - Cem Eyüboğlu

**Heba Olan Hayat**

Bir hayat vardı içimde,
Sessizce büyüyen, umutla dolu…
Ama kimse duymadı o sesi,
Kimse görmedi yavaş yavaş solduğunu.

Heba olan bir hayat bu,
Ne tam yaşanmış ne de unutulmuş.
Yarım kalan hayallerin arasında
Sıkışıp kalmış bir ömür gibi.

Günler geçti, yıllar geçti,
Ama ben aynı yerde kaldım sanki.
Herkes bir yerlere yetişirken
Ben kendime bile geç kaldım.

Heba olan bir hayat bu,
Yanlış insanlara doğru kalpler vermekle,
Kırıldıkça susmakla,
Sustukça yok olmakla geçen…

Ne çok şey içimde kaldı,
Söylenmeyen cümleler,
Yaşanmayan anlar,
Cesaret edilemeyen başlangıçlar…

Belki de en çok bu yordu beni:
Olabilecekken olamayan ben,
Başlayabilecekken duran ben,
Sevebilecekken korkan ben…

Heba olan bir hayat bu,
Kendi kendine eksilen,
Kendi içinde kaybolan,
Ve yine kendine dönemeyen…

Ama hâlâ içimde bir parça var,
Tamamen sönmemiş bir umut gibi,
Belki geç, belki zor…
Ama hâlâ “başlayabilir” diyen bir ses.

Çünkü her ne kadar
Heba olmuş gibi görünse de bir hayat,
İçinde bir kıvılcım kaldıysa
Her şey yeniden yazılabilir.

Ve ben…
Belki geç kaldım,
Belki çok şey kaybettim…
Ama tamamen bitmedim.

Çünkü en çok harcanan hayatlar bile
Bir gün
Kendi değerini bulabilir.