Aslen Elazığlı olan Sadık Güler, Adana’nın Karataş ilçesine bağlı Gökçeli Köyü’nde dünyaya geldi.
Çocukluk yıllarının bir bölümünü köyde geçirdikten sonra, eğitim hayatı nedeniyle küçük yaşta ailesinden ayrılarak uzun yıllar yatılı okulda kaldı.
Daha sonra kamuda görev alan Sadık Güler, gösterdiği gayret ve disiplinli çalışmaları dolayısıyla mülki idare amirleri tarafından Teşekkür, Takdir, Başarı ve Üstün Başarı belgeleriyle ödüllendirilmiştir.
Üniversite mezunu olup, sosyal medya platformlarında içerik üretimi alanında çalışmalar ...
Bak…
Ben öyle büyük laflar etmem.
Kelimeleri süsleyip vitrine koymam.
Benim hikâyem düz gelir,
çünkü hayat bana dolambaçlı davranmadı.
Adım, konuşanlar listesine yazıldıktan sonra
bıraktım okulu.
Defterim yarım kaldı,
harfler boynunu büktü.
Hele ki kırılmaz sopalar
Büyüdüm ben…
Kocaman bir adam oldum.
Kardeşlerim, annem, babam
hatta mahalle bile benden sorulur artık,
öyle dedilerdi sırtımı sıvazlayan
koca koca adamlar:
Bana hep
“iyi ol, sus, incitme kimseyi” dedin anne.
Ben sustum.
Oyuncağımı çaldılar “boş ver” dedin,
içimi çalmaya kadar büyüdü, boş veriş.
Duvarları soğuk,
buz gibi bir odada
sen sıcaklığınla dururken,
ben kapı önünde
ruhunu gözlüyorum.
Bir aşkın meltem rüzgârı esiyor,
Denizin koynundan buram buram…
Yorgun, bitkin adımlarken kumsalı,
O esinti gelip
dağlıyor ciğerimi.
Gurbeti uzak bir diyar sanırdım;
meğer en uzak gurbet,
iki insan yüreğinin
birbirinden ayrı düşmesiymiş.
Aynı gökyüzünün altındaydık,
Aşklar vardı eskiden…
Eskiden, çok eskiden.
“Seni seviyorum” demenin bile
haya sayıldığı aşklar.
Gözün göze değdiğinde
utangaçlıktan başların öne düştüğü
Baban gidince işte o an anlarsın
Varlığındaki yerini…
Hani yaşarken kıymet vermediğin,
Hani bir türlü huzur bulamadığın,
Her gün tartıştığın,
Sırtında kambur sandığın o adam var ya…
İçimde bir şey var,
adını koyamadığım,
ciğerlerimi içten içe yakan
sönmeyen bir kor ateş gibi.
Dönüp bakmıyorum acılarıma.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!