Haykırmak Şiiri - Cem Eyüboğlu

**Haykırmak**

İçimde biriken ne varsa
Sessizliğe sığmıyor artık,
Bir çığlık büyüyor göğsümde
Adını koyamadığım bir yangın gibi.

Haykırmak istiyorum,
Gökyüzüne, sokaklara, rüzgâra…
Duysun herkes içimde kopan fırtınayı,
Sussun artık bu iç ses,
Ya da dağılsın paramparça.

Haykırmak istiyorum,
Adını söyleyerek belki de,
Belki seni, belki kendimi çağırarak…
Kaybolan ne varsa
Geri gelsin diye.

Ama sesim düğümleniyor bazen,
Kelimeler boğazımda kırılıyor,
Anlatamadıklarım çoğalıyor
Anlattıklarımdan daha fazla.

Haykırmak istiyorum,
Bir kere, sadece bir kere,
Tüm yükümü bırakır gibi
Tüm acımı döker gibi.

Bilsinler içimde neler koptuğunu,
Bir insanın ne kadar susabileceğini
Ve sustukça nasıl dağıldığını…

Haykırmak istiyorum,
Ama korkuyorum biraz da,
Duyarlarsa diye değil,
Gerçekten anlarlarsa diye.

Çünkü bazı duygular
Sessizlikte daha güvenli,
Bazı yaralar
Konuşulunca daha çok kanar.

Yine de içimde bir ses diyor ki:
“Susma artık…”
“Bu yük tek başına taşınmaz…”

Ve ben,
Kendi içimde yankılanan o sesi dinleyerek
Bir gün gerçekten
Tüm gücümle haykıracağım.

O gün geldiğinde
Belki yıkılacağım,
Belki yeniden doğacağım…
Ama en azından
İçimde kalan hiçbir şey susmayacak.