Hayat Şiiri - Cem Eyüboğlu

Hayat

Hayat,
Bazen bir sabahın sessizliğinde başlar,
Gözlerini açtığında her şey aynı sanırsın
Ama içinde bir şey eksilmiştir aslında.

Bir masa kurulur her gün yeniden,
Kimi zaman kalabalık, kimi zaman tek kişilik.
Bazı sandalyeler hep boş kalır,
Bazı isimler bir daha anılmaz.

Zaman ağır ağır geçmez çoğu zaman,
Aksine fark etmeden akar gider.
Dün dediğin,
Bugünün en uzak hatırası olur.

İnsan büyür derler,
Oysa insan sadece alışır.
Eksiklere, gidenlere,
Söylenmeden kalan cümlelere…

Bir gün bakarsın,
Çocukluğun bir sokakta kalmış,
Gülüşün başka bir zamana ait,
Ve sen,
Kendine bile yabancılaşmışsın.

Hayat,
Herkese aynı yerden vurmaz.
Kimi erken öğrenir kaybetmeyi,
Kimi geç kalır anlamaya.

Sevmek de vardır içinde,
Hem de en saf haliyle…
Ama çoğu zaman
En çok sevdiğin yerden kırılırsın.

Ve yine de devam eder her şey,
Güneş doğar, insanlar konuşur,
Dünya hiç durmamış gibi döner.
Sanki senin içinde kopan fırtınadan
Kimsenin haberi yokmuş gibi.

Hayat,
Bazen bir vedadır,
Bazen de hiç gelmeyecek birinin
Bekleyişi.

Ama en çok da şudur belki:
Eksik yaşamayı öğrenmek…
Tam olmayacağını bile bile
Devam edebilmek.

Ve bir gün,
Her şeyin geçeceğini değil,
Senin değişeceğini anlarsın.
Aynı kalmazsın hiçbir şeye karşı,
Ne sevgiye, ne acıya…

Hayat,
Bize ait sandığımız her şeyi
Yavaşça geri alır.
Ama geriye bıraktığı şey,
Kim olduğumuzdur aslında.

Ve belki de bütün mesele şudur:
Bu kısa yolculukta
Kimi sevdin,
Kimi affettin,
Ve en çok…
Kendine ne kadar dürüst kaldın.