Beklediğimsin Şiiri - Cem Eyüboğlu

**BEKLEDİĞİMSİN**

Beklediğimsin…
Zamanın içinde uzayıp giden bir sabır gibi,
her gün biraz daha büyüyen
ama adı konulamayan bir umut gibi.

Ben beklemeyi senden öğrendim aslında.
Bir kapının açılmasını değil sadece,
içimdeki bir duygunun
gerçeğe dönüşmesini bekledim.

Beklediğimsin…
Bazen bir haberin içinde,
bazen bir sessizliğin ortasında
kendini hissettiren bir varlık gibi.

İnsan en çok
beklerken değişir.
Daha çok düşünür,
daha çok susar,
daha çok içine döner.

Ve ben…
seni beklerken
kendime döndüm.

Beklediğimsin…
Gelip gelmeyeceğini bilmediğim ama
yine de vazgeçemediğim bir ihtimal gibi.

Bazen düşünüyorum:
Ben seni mi bekliyorum,
yoksa seni beklerken
kendimi mi tutuyorum hayatta?

Çünkü bazı bekleyişler
bir insana değil,
bir hisse bağlıdır.

Beklediğimsin…
Ve bu bekleyişin içinde
ne tamamen umut var,
ne tamamen vazgeçiş…

Sadece arada kalan
ince bir çizgi.

Geceler uzuyor,
düşünceler derinleşiyor,
ama içimde bir şey
hep aynı yerde duruyor.

Beklediğimsin…
Belki gelirsin,
belki hiç gelmezsin…
ama ben yine de
seni beklemiş olmanın içinde
bir anlam buluyorum.

Ve anlıyorum ki:
Bazı insanlar gelmez bile…
ama yine de
insanın içinde yaşamaya devam eder.

**Beklediğimsin…
ve ben, beklemeyi bile seninle öğrendim.**