Kıyametin yeni çeşidi içimden kopuyor sen olmayınca. Kopuşlar benim dışımda benden her şeyi alıyor.
-Bu konuşan, yazan, koklaşan dünyalın ben değilim Mislina.
*Hadi,beni yüreğine ısmarla. Aşk şehrine gelen davetli gibi en güzel yemeğinden ve de sensizliğin de yedir gayrı.
*Şimdi yoksun gönül sarayında krallıktan indim, soytarı olup yapayalnızlığımı eğlendiriyorum.
- Yalvarırım sana. Beni çözülmemiş buzulların kardeşi yapma.
Bunca sıcağın aşka aşılanırken, aysberglerine meftun hayaller sunma. Üşümesin senden kalanlar.
Sorunların üveysi kalsın. Meramlarına lal kalan arayışların rızkı azalsın. Kaderine çeper kuran, kurulmuş hüzünlerin saati bozulsun.
Beni sana alıştırsın aşk ve aşk.
-Sevmeye çalış; sevmemek yüreği zedeler.Bensizliğin azotlarını taşısın saçlarından esen yel.
-Yabancı lisanlarla yazılmış aşk kitapları gibi çevrilmesin sözlerin. Yalnız gözlerinden okusun aşk ve hüzünlerin. Yalnız rüyalarımda yaşınsın.
-
-Yakamozun ozonu yüreğimde delindi.Hissedebildin mi uzak kaldığın dünya.Biteviye bir gökkuşağının renginden sonra yüzümün rengi değişir.
*K/açarcasına solan güllerin son kızılı senin yüreğinden derlenmiş olmalı.
-Bitimsiz kalışların mavilerinde denizim özler Kız’ıldenizini. Fravun güzelleri arasında Musa olmak isterdim; ama Usa kaldım.Süper güç ile “hiber” süreç arasında “ us” aşkı anlar mı ki? Musa olmak ile Usa olmak arasındaki denklemin son işleminde “Usa” kalmak bana göre değildi.Yüreğim Tur dağıyken,Miami ‘nin mimileri beni mutlu etmez.
-Uçsuz bucaksız olmalı uçamadıklarımız.Ki ucu görünmemeli sevginin.
Küçük şeylerin erdemidir yaşamak.Küçük bir adım, bakış,ilgi, sevgi, aşk,güven, sadakatla başlar aramızdaki bütün büyük emeller, yollar, aşklar, dostluklar hatta düşmanlıklar.
-Kalite bir erdemi yakalamanın sınırında yaşadığımız yeri yar gibi görüp benimsiyorsak; düşüncemizdeki derinliklerin dilinde sözsüz güzellikler katıyorsak tarifsiz, tanımsız, sonsuz sevgimizde cömertsek,idaremizdeki en özel anlamda idare ediyorsak, doğrularımız kadar doğruysa işte kaliteli ruhun akışı budur Ruhsu.
*Her şey kalbinden gelen sesi dinlemekle başlayıp bitmez. Kalbinin seslendiren iç öykücü bazen bizi yanıltabilir.
-Kafanın söylediklerini dinlemek de her zaman doğru değil.Kafa, toplumun sesidir.Karakterin çok sesli merkezidir.İnsan beyni aslında yaşadığımız toplumun, algıların, ilgilerin, öğretilerin aynasıdır.
geldiğin gün geleceğin ütülendi sevda güncemde
…:hazır bir rüyanın ortasında kaldı kalışın
kaçak yaşamlar emziren ehli keyfimde doydu vazgeçilmezlerim
…:hiç bitmeyecek özlemlerin duvarına yazdım yadını
Başladığım ve ruhumu haşladığım sıcak dünyanın merkezindeyim
Kendimle savaşan sözlerim var. Sözler arsız ve hırsız mı seni cümleden çalıp duruyorlar.
*H’anilerdeyim.
-Hani gözlerin dolar ağlamazsın ya …Her acıda sen filmi oynar içimde.
-Hani ağlamak istersin ağlayamazsın ya…İşte yasaklı damlaların sözsüz ummanayım.
-Ummadıklarım orada başlar. Yenildim ıslak demlerine.
- Senle, soluk aldıklarım mil çekmiş dünyama, mil çekmiş kara bahtıma.
Dirhem dirhem gidişin bulaştı hasta yüreğime. Kanamalı bir aşk hastası oldum. Severek eridim yokluğuna. Hiçbir güzelin ilacı yüreğime ilaç olmadı.
-Güzlerimin gözlerinde çiçekler açıldı zambak zambak,sen seviyorsun diye
-Yanıldım baharlarda,üşüdüm aşkın buzullarında.
-Çağır ateşleri!
-Yak! Bu yüreği, yak bu sevdayı, yak , geleceğini.
Uzaklarda,bir yıldız kümesinin altında saçları yaşlı dedesi tarafından taranıyordu.Gece ve yokluk kolaydı.İmransu,yaşanması gerekenlerin mecburlarını tamamlayan küçük bir kızdı.İnternet yok, televizyon var ama yalnız TRT çekiyordu.Bağlarını çözüp ruhunu dinliyor,yokluğun içinde ama huzur ve sağlıklı biriydi.
Kucağında dedesinin hediye ettiği minik bir kuzusu vardı,okşuyor,oynuyor, yıkıyor sevdayla büyütüyordu. Yılmadan, yıkılmadan büyüdüğü hayat uçurumlarında düşlerindeki gerçeklere doğru sek sek oynayarak büyüyordu.Köyde çocukluk arkadaşlığı oyun arkadaşlığıyla bitmezdi.İş arkadaşlığına, yardımlaşmaya her şeye uzanırdı.
İmransu’nun yüreğinde tükenmez sevgiler büyürdü.
Dedesi Hamit vardı çok severdi.
Hamit Dede:- Gel şirin perim gel bakalım bugün okuldan neler öğrenmişsin. Gel dedeciğin biraz sosyalleşsin. Gel kucağımda otur dedene oku …
İmransu:- Dede bugün Türkçe dersinde genç bir şairin şiirini okuduk.Çok acıklıydı.Şair çok sevdiği eşine yazmış.Şair askerdeyken,eşi doğum sırasında ölmüş.Cenaze için eve gelmiş,eşi ölmüş,o büyük aşkın tek umudu oğlunu kucağına almış,ağlamış,o sırada bu şiir yazmış.Bir yandan şiir yazmış,bir yandan biricik oğlu kucağındaymış.Şiir bitmek üzerindeyken son mısrayı yazarken acıdan titremiş biricik oğlu kucağında düşmüş ve oracıkta ölmüştü. İki büyük ölüm,iki büyük sevgi,tanımsız acı üstüne bir şiir yazmış.Hocamız da şairin en samimi arkadaşıymış.Ağlayarak şiiri bize okudu. Bütün sınıf ağladı,hoca ağladı. “Tut ellerimden ve aç yüreğinin peçelerini,kapat gözlerini. Bu şiirin içinde, 'Seni seviyorum' sözcükleri yerine iki kez sevdim iki kez öldüm diye şair not düşmüş.
Ömrümden düşürdüğüm aşk anahtarların sol yanımda bulundu.Kalp atışlarım buldu.Bakışlarımın temiz görüşleri buldu.Mavi helecanlarım buldu.
Tutku yüklü tırlar geçiyor üst benimde,bir rekor denemesidir,şair ölür mü diye.Ki rekorlar kitabına girmeye hazırlanıyorum,sevgilisine en fazla şiir,öykü,yazı yazan olarak.
Sana gelirken giydiğim gömleğimi buldum,biraz eskimiş,ütüsüz,sensiz ama onu ilk kez sana gelirken giymiştim.Başka giyimlere kördüm çünkü…Güneşine ilerliyorum,belki bir kelebek olursun kanatların çarpıp gelir.
Aşk kimliği paslanan eski bir sevda gazisiyim,yüreğim üstüne gazilik madalyan var.Sensizliğin kör gözünden utanıyorum…Yontulmamış söylentiler kanıyor solgun mevsimlerimden.Hüznümün matarasındaki kinler, kanıma kadar dokunuyor.Belki kinim kendime… Üstü kalan ,kalışların ödenmemiş hesaplarında,hesabım var seninle.Yeni bir metrobüs hattı geçiyor umutlarımdan.Seni bu kalabalı kırılganlıklar trafiğinden kurtarmaya hazırım.
yıldızlar ağlıyordu
yıldızlar özlemlerime
ay suskun
gece hain
bu an anlatılmaz yaşanır zelalim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!