Avuçlarımda birikmiş bir avuç güneş tozu,
Adımlarımda eski yolların yorgun sızısı.
Bir nehir gibi akar zaman, yatağını sormadan,
Kıyısında bekleyen biziz, rüzgarın fısıltısı.
Gökyüzü bazen mavidir, bir umudun hatırına,
Bazen gri bir hüzün çöker kuşların kanatlarına.
Her sabah yeniden kurulur bu dilsiz tiyatro,
Her akşam bir yaprak daha düşer ömrün baharına.
Kırık bir keman sesi duyulur uzaklardan,
Bize ait olan tek şey, şu anki derin nefes.
Bir aşkın yankısı kalır belki yıkık duvarlardan,
Geriye ne bir gölge kalır, ne de o eski heves.
Yaşamak; bir yarayı sarar gibi nazikçe,; sessizce bir çiçeğin açması kadar.
Hayat, bir mucizeymiş meğer biz fark etmedikçe,
İçimizde saklı kalan koca bir dünya var.
Kayıt Tarihi : 2.04.2026 15:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!