Hayat Yorgunu

Yılları ufaladı, un eyledi sofrada,
Bin bir yükü taşıdı, sızı bırakıp ardında.
Evde bir mum yaktı, atölyesinde lamba,
Ömür dediğin geçti, koca bir fırtınada.

Gözühün nuru soldu, yolu ışığa erdi,
Mücadelesi hep sevdiklerine mutlu etmekti.
Şimdi omuzlarında o tatlı yorgunluk var,
Gönlünde ise sükun, o geniş kıyılar.

Mecazlara sığdırdı bu uzaklaşının özünü,
Sakladı yorgun düşen o nemli gözünü.
Maneviyata açıldı o eşsiz yüreği ,
Artık biraz sessizlik, sadece kendinleydi...
Şimdi gönlü huzur içinde emeğini izlemekteydi