Hayatım paramparça

Hayatım Paramparça

Hayatım paramparça...
Hangi parçasını toplasam
öbürü avuçlarımdan kayıp gidiyor.
Bir yanım geçmişte kaldı,
bir yanım hiç gelmeyecek yarınları bekliyor.
Ben ise ikisinin arasında,
sessizce tükenen bir ömrü seyrediyorum.

Bir zamanlar umutlarım vardı.
Gökyüzüne bakınca
maviyi görürdüm.
Şimdi aynı gökyüzüne bakıyorum,
gözlerim yalnızca
yarım kalmış duaları görüyor.

Hayatım paramparça...
Bir yanı çocukluğumda kaldı,
bir yanı sevdiğim insanların gidişinde.
Ne kadar toplamak istediysem,
kader o kadar dağıttı beni.

Kim bilir kaç gece
gözyaşlarımı yastığıma emanet ettim.
Kim bilir kaç sabah
gülümsemeyi yüzüme maske yaptım.
İnsanlar "İyisin." dedi,
oysa içimde
sessizce çöken bir dünya vardı.

Dost dediklerim gitti,
vefa dediklerim sustu.
En çok güvendiğim eller
bir gün beni boşlukta bıraktı.
O gün anladım;
insanı yalnızlık değil,
değer verdiği insanların değişmesi yorarmış.

Hayatım paramparça...
Kalbim kırık bir aynaya döndü.
Kim yüzüme baksa
yalnızca çatlaklarımı gördü.
Kimse o aynanın
bir zamanlar ne kadar berrak olduğunu sormadı.

Ben çok sevdim...
Belki de en büyük suçum buydu.
Karşılık beklemeden sevdim.
Hesap yapmadan inandım.
Sonunda elimde kalan,
bir avuç hatıra
ve dinmeyen bir özlem oldu.

Şimdi gecelerle konuşuyorum.
Ay beni dinliyor,
yıldızlar sessizce eşlik ediyor.
Rüzgâr saçlarımdan geçerken
sanki bana,
"Geçecek..." diyor.
Ama bazı acılar geçmiyor;
yalnızca insan,
onlarla yaşamayı öğreniyor.

Hayatım paramparça...
Ama hâlâ nefes alıyorum.
Çünkü biliyorum,
en karanlık gecenin bile
bir sabahı vardır.

Belki bugün değil...
Belki yarın da değil...
Ama bir gün,
kırılan yerlerimden
yeniden umut filizlenecek.

Çünkü toprağa düşen her tohum
önce karanlığı yaşar,
sonra güneşe kavuşur.

Ben de bir gün
içimdeki enkazın arasından
yeniden ayağa kalkacağım.
Yaralarım benimle gelecek,
ama beni durduramayacak.

Ve o gün dönüp diyeceğim ki:

Hayatım paramparçaydı...
Ama beni parçalayan acılar,
yeniden ayağa kalkmayı da öğretti bana.

Çünkü insan,
en çok düştüğü yerden güç alır.
En çok ağladığı gecelerden sonra
gülmenin kıymetini bilir.

Bugün kırığım...
Bugün yorgunum...
Bugün eksiğim...

Ama hâlâ yüreğimde
küçücük de olsa bir umut taşıyorum.

Çünkü umut ölürse,
insan yalnız yaşamaz;
içten içe tükenir.

Ben tükenmeyeceğim.

Paramparça olsam da,
kırıklarımı tek tek toplayıp
yeniden kendimi inşa edeceğim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ