Ruhum Paramparça Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık çürütür ruhumu yavaş,
Vahşi pençeleri hep ette kanar.
Bıraktığı izler içimde savaş,
Çizilmiş vücudum alevle yanar.
*
Yırttığı deriden sızarken acı,
Kabuğa gömülen zehirli sancı,
Ruhta uyandırdı keskin kılıcı,
Korkunç yaralarım ayazda donar.
*
Çalılar yüzümü keserek seçti,
Acımasız dallar derimi biçti,
Kanayan izlerden umutlar göçtü,
Gölgeler kederi önüme sunar.
*
Çıplak ayaklarım taşlardan ezgin,
Gözümden süzülen damlalar bezgin,
Yırtıcı dalların izleri engin,
Çaresiz ruhuma hüzünler konar.
*
Yarıklar açıldı kanıyor tel tel,
Gecenin içinden uzandı bir el,
Ruhumu sarsıyor esen kara yel,
Zehirli asmalar sabrımı sınar.
*
Üşüyen ellerim şiddetten titrer,
Soğukluk işleyip kemiğe girer,
Zulmün tırnakları bedeni gerer,
Yorgun adımlarım geriyi anar.
*
Kesişen yollarda kayboldu yönüm,
Karanlığa daldı karardı günüm,
Kederle kaplandı arkam ve önüm,
Ümitsiz gözlerim kurumuş pınar.
*
Acılı feryadım sessizce biter,
Şu dumanlı dağlar gözümde tüter,
Kazınan deriler ölümden beter,
Masum güzelliği zalimler kınar.
*
Ruhum paramparça döküldü yere,
Kapanmaz yaralar vurdu bin kere,
Çektiğim çileler döndü mermere,
Acımasız otlar vücudu sarar.