Hayat Bu Anlayamazsın Şiiri - Ali Saye

Birinin felaketi,
Diğerinin mucizesi olabilir.
Sen göğe açılan ellerle bir dua edersin,
Bir başkası aynı vakitte
Aynı göğün altında
Kaybettiği bir canın ardından
Sessizce toprağa bakar.

Hayat...
Aynı güneşi doğurur herkese,
Ama herkes aynı sabaha uyanmaz.

Bir kapı sana umut diye açılır,
Bir başkasına veda diye kapanır.
Sen "Rabbim kabul etti." dersin,
Bir başkası "Neden ben?" diye
Geceyi gözyaşlarıyla sabah eder.

İşte bu yüzden
Kimsenin hikâyesini dışarıdan okuyamazsın.
Çünkü insanların yüzünde gördüğün tebessüm,
Çoğu zaman içlerinde kopan kıyameti gizler.

"Nefesim." dersin birine...
Onsuz yaşayamayacağını sanırsın.
Sonra bir gün,
Aynı isim boğazında düğüm olur.
Söyleyemezsin.
Ağlayamazsın.
Unutamazsın.

Bir zamanlar huzur bulduğun ses,
Gece olduğunda en büyük sessizliğine dönüşür.
Çünkü insan,
En çok sarıldığı yerden üşür.

Kimse ayrılmak için sevmez.
Kimse "Bir gün yabancı olacağız." diye başlamaz.
Hiç kimse,
Bir gün fotoğraflara bakıp
Hatıralarla konuşacağını düşünmez.

Ama hayat...
İnsan plan yaparken
Kader sessizce kendi cümlesini yazar.

Kimse dost diye sarıldığı koldan
Yara almak istemez.
Hiç kimse güvenmeyi suç sanmaz.
Fakat en ağır darbeler,
Kapıyı çalan yabancıdan değil,
Anahtarını teslim ettiğin gönüllerden gelir.

Çünkü ihanet,
Uzakta beklemez.
En yakında büyür.

Sonunu yalnızca Allah bilir.
Biz ise beşeriz...
Severiz,
Yanılırız,
Bağlanırız,
İnanırız.

Bazen bir sır,
Ömrün boyunca taşıyacağın imtihan olur.
Bazen tek bir cümle,
Yılların sessizliğini omuzlarına yükler.

Öyle zaman gelir ki,
Gülüşün bile yalan olur.
İnsanlar "Ne kadar mutlu." der.
Sen ise
İçinden yıkılmış bir şehrin enkazını toplarsın.

Kim bilir...
Belki tebessüm dediğin şey,
Acının en güzel kılığıdır.

Hayat adalet dağıtmaz bazen.
Kimi çocuk gülerek büyür,
Kimi çocuk
Daha oyuncaklarına doyamadan
Hayatın yükünü omuzlarında taşır.

Kimi sevgiyi bulur,
Kimi sevgiyi ararken kendini kaybeder.
Kimi bir ömür bekler,
Kimi beklediğini bulunca
Onu koruyamaz.

İnsan,
Sahip olduklarının kıymetini
Çoğu zaman kaybettikten sonra öğrenir.

Sonra dönüp geçmişe bakarsın.
Keşkeler dizilir yol kenarına.
Söyleyemediğin sözler,
Tutamadığın eller,
Sarılamadığın insanlar...

Hepsi,
İçinde hiç kapanmayan bir kapı olur.

Ama yine de
Hayat devam eder.

Güneş yeniden doğar.
Kuşlar yeniden öter.
Yağmur yeniden yağar.

Sadece sen,
Eskisi gibi olamazsın.

Çünkü acı,
İnsanı öldürmese bile değiştirir.

Bir gün anlarsın;
Her kayıp ceza değildir.
Her kavuşma ödül değildir.
Her gözyaşı zayıflık değildir.
Her sessizlik de kabulleniş değildir.

Bazı yollar yalnız yürünür.
Bazı savaşlar sessiz kazanılır.
Bazı dualar ise
Yıllar sonra neden geciktiğini anlatır insana.

Belki bugün anlamıyorsun.
Belki kırgınsın.
Belki yoruldun.
Belki de vazgeçmenin eşiğindesin.

Ama unutma...

Allah'ın yazdığı son,
İnsanın gördüğü ilk sayfaya benzemez.

Bugün felaket sandığın şey,
Yarın seni ayakta tutan hikmete dönüşebilir.
Bugün kaybettiğini düşündüğün şey,
Belki de seni daha büyük bir kayıptan koruyordur.

Çünkü kader,
Bizim gördüğümüz kadar küçük değildir.

Ve hayat...

Hayat, anlamaya çalışanları değil;
Sabretmeyi öğrenenleri olgunlaştırır.

Bu yüzden kimsenin yükünü küçümseme.
Kimsenin mutluluğunu kıskanma.
Kimsenin sessizliğini hafife alma.

Çünkü herkes,
Kimsenin bilmediği bir savaşın içindedir.

Birinin felaketi,
Diğerinin mucizesi olabilir.

Hayat bu...

Her şeyi açıklamaz.
Her soruya cevap vermez.
Her yarayı hemen sarmaz.

Sadece öğretir.

Ve insan,
En büyük hakikati çoğu zaman
En büyük acısından öğrenir.