Hayat hiç gülmedi Şiiri - Ali Saye

Bir zamanlar rengârenk sandığım dünya,
Şimdi siyahın bin bir tonunu öğretiyor bana.
Meğer insan en çok,
İçinde yıkılırmış.
En büyük enkazlar görünmezmiş,
En ağır acılar sessiz yaşanırmış.

Ne çok bekledim dönmeyenleri...
Ne çok inandım tutulmayan sözlere...
Bir mektup kadar kısa sürdü mutluluklarım,
Bir ömür kadar uzun sürdü yoklukları.
Takvimler değişti,
Mevsimler geçti,
Ama içimde duran saat
Hâlâ aynı vedada kaldı.

Şimdi geriye dönüp baktığımda,
Adımlarımın izi değil,
Yalnızca gözyaşlarımın bıraktığı yollar görünüyor.
Her hatıra biraz daha sararmış,
Her anı biraz daha tozlanmış.
Sanki zaman bile
Beni unutmaya çalışmış.

Bir gün ben de gidersem,
Arkamdan büyük cümleler kurmayın.
Çünkü ben,
Sessiz yaşamayı öğrendim.
Kırılınca bağırmadım,
Yıkılınca kimseyi suçlamadım.
Yalnızca sustum...
Ve suskunluğumu, kaderimin dili yaptım.

Şimdi elimde ne bir umut kaldı,
Ne de yarınlara dair büyük hayaller.
Yalnızca eskimeyen acılarım var.
Ve tarihin tozlu sayfaları gibi duran
Hayatımın anıları...

Çünkü bazı insanlar unutulmaz mutluluklar yaşamaz;
Sadece unutamadıkları acılar biriktirir.
Ben de o acıların gölgesinde büyüdüm.
Hayat bana hiç gülmedi...
Ben ise buna rağmen yaşamaya devam ettim.