Gülüşlerimi
sana saklamıştım,
Sevinçlerimi,
umutlarımı da
Saten bir bohçaya
sarmıştım sevdamı
Kaç kuş uçumu uzakta,
Kaç gün batımı yasaktasın sevgili?
Bilseydin hala bende kaldığını,
Görseydin sensiz hallerimi,
Kaç gün daha dayanabilirdin,
Kaç kere daha tutunabilirdin acılara?
Geride bıraktığım her şey
Anılar, acılar, yanlışlıklar
Yaşanılmış, yaşanılmamış
Dokunulmuş, dokunulmamış
Susturulmuş günler, geceler boyu
Eski çeyizlerin arasına bohçalanmış
Bak, tam da şuramdan vurulmuştum
İçimde zemheri bir kış duruyordu
Yalnızlığımın sultanı olduğum evde
Bir şamdanda tam altı mum yanıyordu
Birlikte gitmiştik hani o lunaparka
Bak, çatından alnımın haince vurulmuştum
İçimde zemheri bir karakış yaşıyordu
Yalnızlığın başkenti aşı boyalı evde
Bir şamdanda usulca altı mum yanıyordu
Aslında biliyordun bütün olacakları
Bak gözlerime,
Bitsin artık karanlıkların…
Bir parça ölüm kokuyor hayat, biraz da gül kurusu
Her sabah başka bir hüzne bulanıyor yüreğin
Her akşam daha da parçalanıyor bedenin
Dur, düşün bir daha, bir daha düşün
Kızın olsam senin
Tutsan ellerimden
Çocukluğuma götürsen...
En afacan hallerimi de
Görsen...
"Bir sabah bakacaksın ki birtanem, ben yokum."
Aydınlık sabahlarım vardı benim
Gül kokulu günlerim
Bir gülümserdim
Yerinden oynardı yeryüzü
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!