Her şey hikâye işte, boş ver
İnanmak kadar hayatın güzelliğine
Kanmak kadar sevildiğine
Yanmak aşktan
Usanmak yaşamaktan
Sen gitme
Ben giderim senin yerine
Yıldızları da indiririm yeryüzüne
Bulutlar yorganın olur
Güneş yastığın
Sensizliğe de inan katlanırım
Bir çift pembe gül bıraktın yüreğimde,
Ve gittin.
Bulutlar hiç ağlamadı ardından…
Sakın yas tuttuğumu da sanma.
Ama gittiğin gün,
Günbatımları da çekip gitti yanında…
Yoksun artık, öyle mi?
Birlikte baktığımız gökyüzünü,
batırdığımız güneşleri,
ışıl ışıl dolunayları da al,
git öyleyse...
Seninle içmeye alıştığım demli çayları,
Bak, martılar da terk etti beni
Denizin dalgaları da sus pus bak şimdi...
İstanbul sensizliğimi haykırıyor
Ben de çekip gideceğim bir akşam vakti...
Ne Salacak'ta huzurum kaldı,
Gözlerini bana bırak ve git sevgilim
Ben kirpiklerinin kuytusunda uyuyacağım
Dudaklarını da bırak ve git
Ben gülüşlerinin kıyısına uzanacağım
Ve sonra
Sen gittin
Hava döndü birdenbire
Bulutlandı gökyüzü
Yok oldu yıldızlar
Senden kalan ne varsa
Sen dünya'mdın benim...
Gittin.
Hayat bitti.
Başka gezegenlerde
Hayat var mıdır?
Bunu da bilmiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!