Hatice Nayır Şiirleri - Şair Hatice Nayır

Bana kıpkızıl gün batımları vermiştin,
Yeni tomurcuklanmış bahar dalları...
Güller açtırmıştın yüzümde...
Okyanuslar kadar derin,
Yağmurlar kadar serin bir limandın.
Sığınacağım gün tam da,

Gittiğin gün,
Yüreğini yüreğimden çektiğin gün,
Bitti her şey...
Gün batmaz oldu artık eskisi gibi,
Hayatsa çıkmaz...

Sen gittin ya...
Hüzünden bir kule yaptım kendime...
Ve kendimi hapsettim içerisine...
Şimdi olabildiğince ıssız,
Kalabildiğimce yalnız,
Sadece bekliyorum.

Gitsen de, gelsen de fark etmez artık...
Gözlerimin kuytusuna sakladım seni,
Sabahımın uykusuna...

Sus, hiçbir şey söyleme artık
Aşk bir Filizkıran’dı, geldi geçti
Şimdi zemheride donma vakti

Biliyorum, hiç kimseler yazmadı
Hiçbir kitaba sığmadı bu yalnızlık

Şiirlerimizden vurulmuştuk sevgili,
Tam eteklerindeydik oysa Galata'nın
Tam da bir rüzgar gönlümüze girmek üzereydi
Kaldırım taşları çiçekleniyordu nerdeyse
Gözyaşlarımız teğet geçmişti mavi sevdaları
Vurulmuş ve kendimize gelememiştik hala,

Durdum,
Galata aşkla bana bakıyordu
Bir gökyüzü
üzerime akıyordu durmaksızın
Sızım sızım bir yürek
yakıyordu bedenimi

Maviyi gözlerinde biriktir,
Öyle gel.
Bulutları gizle yüreğine...
Güneşin ışıltısını da
Gülüşüne ekle, öyle gel.

Ey kaşına gözüne kurban olduğum,
Gelip de dönemediğim,
Dönüp de kalamadığım yar...
Her yer bana sensizlik,
Her yer sessizlik artık...
Bana bir adım gelsen

Oysa hayat seninle başlıyor, sende bitiyordu.
Sen varsan vardım ben...
Yokluğunda yangınlara düşüyordu yüreğim...
Sensizlikte hayattan bihaberdim.
Şimdi her şey hüzün, her yer karanlık...
Gel sevgili, ne olur