Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Sonra dedim ki kendi kendime,
Çekil kendi dünyana uzaktan izle.
Herkes bilsin varolduğunu ama,
Kimse göremesin seni ruhuna benze.

Hatice Kutsal

Rüzgar

Durmadan dinlenmeden
Bıkmadan usanmadan
Yorulmadan es rüzgar
Kara bulutlar dağılana kadar

Vardır hepimizin hayatında sıkıntılı dönemler.
Geçmez sandığımız karanlık günler.
Cevaplayamadığımız sorular.
Ve aşamadığımız sorunlar.
Gelir geçer insana misafir bunlar.
Sen yeterki bırakma kendini.

Huzurludur yalnızların rıhtımı.
Sakindir koyu, dingindir ruhu.
Kendi yalnızlığına demir atmış,
Usulca uğurlamıştır hayatından,
Sahte kalabalıkların bir çoğunu.

________SALKIM SÖĞÜT________

Toprağın olacak düşen yaprağın.
Hangi yana baksam yasandır şimdi.
Uçtu yuvasından göçmen kuşların.
Hangi yana baksam tasandır şimdi.

Akşam oldu bak yine değmez darılmaya.
Ne kırmaya gelir birbirini, ne de kırılmaya.
Zaman az, vakit sandığın kadar uzun değil,
Aç kollarını koş sevdiklerine sımsıkı sarılmaya.

Hatice Kutsal

Sanrı

Sahte avuntular içinde
Oyalanıp dururken
Sonu önceden bilinen
Bir şeyler vardı hiç olmayan

Battı güneş ufuktan gün çekip gitti.
Vakitli yaşanan zaman ne çabuk bitti.
Gelmeyecek bir daha dün oldu yitti.
Sen yarınları canım bekleyip kandın?
Sen bu günleri gülüm geçmez mi sandın?

Baharın yeşil,
Gökyüzün mavi,
Günlerin renklidir senin.
Baharım firari,
Gökyüzüm gri,
Günlerim dertlidir benim.

Dolaşıyorum kıyısında mavinin.
Çakıl taşları batıyor sanki yüreğime.
Saçlarımı savuran rüzgarın sesi,
Yanıma yoldaş bir tek martılar.
Yürüyorum öylece sessiz sedasız,
Kafamda cevapsız deli sorular.