Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

US'um SER'imde, AYN'ımla ağlaşsa da MÜJGAN. LEB'im LAL'dir benim, SER'imi veririm, SIR'rımı vermem, bozmam SÜKUT'umu KAT'a etmem BEYAN.

Hatice Kutsal

Sözler suskun.
Renkler solgun.
Zaman durgun.
Gönül yorgun.
Yanlış zamanlar,
Ansızın gelen vedalar,

Sızı

Her dinlediğinde o şarkının sözü,
Sızlatır ya gönül telini ince ince...

Her seferinde o şiirin son dörtlüğü,

Çok eskilerden bir rüzgar esti.
Taşlı yolda yürürken buldum kendimi.

Eski tahta kapı aralandı girdim içeri.
Uzun uzun seyrettim yıllar öncesini.

Ne çabuk geçti o güzelim yıllar.
Daha yolun başındayız dediğimiz yaşlar.
Kısacıkmış uzun sandığımız o yollar.
Kışa yakın bir bahardayız,
Kimbilir belkide bu son bahar.

Ne çabuk geçti o güzelim yıllar.
Daha yolun başındayız dediğimiz yaşlar.
Kısacıkmış uzun sandığımız o yollar.
Kışa yakın bir bahardayız,
Kim bilir belki de bu son / BAHAR .

SON DURAK

Yazılan yaşanır son güne kadar
Makberi beklerken gülmeyen mi var?
Ardından akacak gözyaşı kader
Dört mevsim yaşayıp ölmeyen mi var?

Söyle canım
Yüreği camdan
Sevgisi candanım.
Sen hiç denize döktün mü içini?

Bir balıkçı kayığında sabahlayıp,

Söylemek isteyipte söyleyemediğim
Ne çok sözlerim var.
Tıpkı yazmak isteyipte
Yazamadıklarım gibi...
Kalemim durdu,
Kelamım sustu

Işıl ışıl parlıyor karanlığın içinden.
Sanırsın yıldız yağacak geceleyin gökyüzünden.
Sözleşiyor mehtap yarınla, aynı saat aynı yer,
Kayıplara karışması aydınlığın yüzünden.

Hatice Kutsal