Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Su Perisi

Sakin koyuna demir atmış
Mavi suların kıyısında
Efsunlu zamanları gözleyen
Yosun yeşili gözlerin

Gün yüzünü çevirdi güne
Gölgeler silindi
Karıştı karanlığa
Sırasını bekleyen gece
Hazırlandı rengine bürünmeye
Aydınlığın son zamanları

Yanmış gökyüzünün kandilleri.
Yıldızlar geçiş sırasındalar.
Hafiften esen yelde,
Poyraz serinliği var.
Bahçede çimlenmiş,
Yabani otlar,

Umut Dünyası

Yine baharlar gelecek kara kışlar gidince
Yine çiçek kokuları saracak dört bir yanı
Saz çalacak çimenlerde cırcır böcekleri
Rengarenk çiçekler açacak kır çiçekleri.

Arkama bakmadan,
Gidiyorum buralardan.
Ellerim boş yürüyorum,
Kaldırımsız taşlı yollarda.
Bir defterim, bir kalemim,
Başka kimse olmasın yanımda.

Bugün vedasındanmıdır günün,
Yoksa kızıllığındanmıdır hüzün.
Bir gün daha eksildi ömürden,
Sen üzgün, ben üzgün, gün üzgün.

Hatice Kutsal

Üzülme...
Gece de olsa aydınlığa çıkar her karanlığın sonu...

Hatice Kutsal

Hangimiz derin acılar çekmedik ki ?
Hangimizin kanayan yarası kapanmadı ki ?
Yarının masalı olacak geçmez sandığın bugün,
Hangimizin geçmeyeni zamanla geçmedi ki?

Hatice Kutsal

Ben gidince arkamda izlerim kalsın..
Dostlarım vefamı unutmasın..
Adım iki kelimeyle anılsın..
Yolu sevgiden geçenler hatırlasın..
Sevenlerim uğurlasın beyazlar içinde,
Sevdiklerim karşılasın bahar günümde.

Umutlarından mı vazgeçtin?
Yıkıldımı kurduğun hayallerin?
Ya peşinden koştuğun geleceğin?
Ömrünün baharındamı kaldı heveslerin?
Senin tamam dediğin yerde,
Ben devam dedim, vazgeçmedim.