Hatice Kutsal Şiirleri - Şair Hatice Kutsal

Eylül ortası akşam saatleri,
Zaman maviyi kızıl geçiyor.
Dalgalı denizin orta yerinde,
Sözlerde hazan, gözlerde hüzün,
Mevsim yalnızlığa kürek çekiyor.

Eylül ortası akşam saatleri,
Zaman maviyi kızıl geçiyor.
Dalgalı denizin orta yerinde,
Sözlerde hazan, gözlerde hüzün,
Mevsim yalnızlığa kürek çekiyor.

Ve şimdi biz;
Sabahsız zamanların akşamındayız.
Gecesi yakındır daralan vaktimizin.

Hatice Kutsal

Yine akşam oldu.
Hüzünler artarak çoğalıyorken,
Geçmişle geleceğin ortasını yaşıyorken,
Yavaş yavaş gündüz gece oluyorken,
Geri gelmeyecek, gidiyor vedasız zaman,
Sessiz, sedasız olan, vefasız saatler yalan.

Günler nasıl da kovalıyor birbirini durmadan.
Her dakika kendiyle yarışıyor adeta zaman.
Dün geldik, bugünü yaşayıp, yarına giderken,
Yaradılmışların en güzeli olarak kaldıysa,
İnsanlar içinde insan bozulmadan,
Üç günlük yalan dünya da işte bu gerçek olan.

Günler nasıl da kovalıyor birbirini durmadan.
Her dakika kendiyle yarışıyor adeta zaman.
Dün geldik, bugünü yaşayıp, yarına giderken,
Yaradılmışların en güzeli olarak kaldıysa,
İnsanlar içinde insan, bozulmadan,
Üç günlük yalan dünya da işte bu gerçek olan.

Boş ver be dostum.
Değermi yalan dünyanın yalanlarına üzülmeye.
Üç günlük hayatı zehir etme kendi kendine.
Çıkmaz sokaklarda dolanırken aklındakilerle,
Umurundamısın sen elalemin herkes sefasında zevkinde.

Haydi kalk gidelim,
Düş peşime yalnızlığım.
Taht kurmuşsun gönlümün,
En güzel köşesine,
Mavilikler içinde,
Seninle dolu otağım...

Çekilip kendi dünyama uzaktan izleyeceğim.
Gökyüzünün ve denizin mavisini.
Kırgın değilim hiç kimseye kızgında,
Ruhum uzaklaştı bedenimden bir anda.
Hep olacağım ama hiç yokmuş gibi yaşayacağım,
Yalnızlığımın kalabalık dünyasında.

Gökyüzünden usulca inerken mavi.
Denize yansıdı birden rengi.
Mavileşti ufukta gökle yer arası.
Sonra insanların yüreğine yansıdı.
İnsan en güzel rengin mavi olduğunu anladı.
Sadece bir renk değildi mavi.